«Copa City» getest: ergens tussen een fanmars en een mislukte planning
«Copa City» maakt niet alleen het team, maar de hele speeldag tot een managementprobleem. Het ongebruikelijke perspectief is in eerste instantie overtuigend, maar wordt afgeremd door omslachtige bediening, oppervlakkige systemen en snel terugkerende patronen.
Nog twee dagen tot de aftrap. Op het veld is er nog niets gebeurd, maar toch voelt de avond nu al aan als een werkdag. In het centrum verzamelen zich de eerste fans, voor het stadion ontstaan er opstoppingen. Een fanzone is voller dan verwacht, op andere plekken is er te weinig eten en ergens tussen het station, de binnenstad en het stadion dreigt mijn planning in het honderd te lopen.
Normaal gesproken beslis ik in voetbal- en managersimulaties over de drukhoogte, het spel op de flanken of de volgende transfer. In «Copa City» gaat het erom of de fans op tijd aankomen, genoeg te eten hebben en elkaar niet in de weg lopen.
Dit idee is de grote kracht van het spel. «Copa City» gaat niet over doelpunten, tactiek of sportieve spanning, maar over wat klassieke voetbalspellen buiten beeld laten: de reis ernaartoe, veiligheid, supporterszones, catering, media, stadionlogistiek en de sfeer onder het publiek. Het is een voetbalspel over alles wat er moet gebeuren voordat de bal gaat rollen.
Bron: Triple Espresso
De wedstrijd vóór de wedstrijd
Deze verandering van perspectief is een van de meest verfrissende ideeën die het voetbalgenre in jaren heeft voortgebracht. Alleen reikt het niet altijd zo ver als het zou moeten. «Copa City» ziet de speeldag als een stedelijke noodtoestand, maar vertaalt die te vaak in brave managementroutines. Waar chaos, sfeer en massadynamiek zouden kunnen ontstaan, mist het spel de wrijving die uit deze uitgangssituatie eigenlijk zou moeten voortkomen.
Zo blijft «Copa City» een slim en ongebruikelijk managementspel, maar ook eentje dat in theorie spannender lijkt dan het in werkelijkheid is.
De stad wordt het speelveld
Mijn belangrijkste hulpmiddel is geen tactiekbord, maar de stadsplattegrond. Daar koop ik terreinen, richt ik fanzones in en verdeel ik catering, entertainment en beveiliging. Tegelijkertijd moet ik ervoor zorgen dat de routes tussen het station, het stadscentrum en het stadion goed werken.
De planning houdt niet op bij de arena. Ook rondom en in het stadion moeten ingangen, verzorgingsruimtes en fanblokken goed worden georganiseerd. Rivaliserende groepen moeten elkaar zo veel mogelijk uit de weg blijven. Gezinnen hebben andere voorzieningen nodig dan ultras, en te lange afstanden of overvolle plekken drukken de sfeer.
«t het sterkst in Copa City» als deze samenwerking zichtbaar goed werkt. Dan stromen duizenden fans door de stad, blijven in de daarvoor bestemde zones en bereiken op tijd hun plaatsen. Even krijg je echt de indruk van een zorgvuldig georganiseerde wedstrijddag.
Alleen is het systeem meestal eenvoudiger dan het op het eerste gezicht lijkt. Veel problemen los ik op door nog een module te plaatsen of een waarde te verhogen. Ontbreekt er eten, dan bouw ik een eetkraam. Is er te weinig entertainment, dan zet ik de juiste attractie neer. De drie verschillende supportersgroepen (familie, ultra en core) veranderen mijn planning wel, maar zelden ingrijpend.
Daardoor lijkt de stad minder op een levendige ruimte dan op een groot takenveld. De fans zien eruit alsof ze in beweging zijn, maar gedragen zich qua spelmechanisme vaak als een grondstof die van het ene station naar het andere wordt geleid.
Dat is genoeg voor een paar bevredigende momenten. Voor een echt dynamische simulatie van de voetbalchaos is het echter te voorspelbaar.
Een tutorial als eerste uitwedstrijd-hindernis
Voordat de campagne me zelfstandig evenementen laat plannen, leidt ze me stap voor stap door de belangrijkste systemen. In principe is dat logisch, gezien de vele planningsniveaus. «Copa City» legt zijn processen echter juist daar bijzonder slecht uit, waar het voor duidelijkheid zou moeten zorgen.
Opdrachten worden weliswaar weergegeven, maar hoe je ze in de praktijk moet uitvoeren, blijft vaak onduidelijk. Het spel vraagt me bijvoorbeeld om een bepaald gebied te kopen of een object te plaatsen, maar laat me niet duidelijk zien waar ik dat gebied of die functie kan vinden. Dan ben ik niet op zoek naar een slimme oplossing voor een logistiek probleem, maar naar de juiste knop in een ingewikkeld menu.
De frustratie komt daarbij niet door de planning zelf. Ik loop niet vast op ingewikkelde verbanden, maar op het feit dat het spel belangrijke functies slecht uitlegt of ze verstopt in onoverzichtelijke menu’s. In plaats van na te denken over mijn strategie, ben ik op zoek naar de juiste knop.
Het is vooral vervelend dat de introductie zich over grote delen van de eerste campagne-delen uitstrekt. Veel missies introduceren nog steeds afzonderlijke functies en laten me daarbij weinig vrijheid. Wie meteen zelf wil plannen, kan weliswaar overschakelen naar de vrije modus. Binnen de campagne voelt de start toch onnodig lang en versnipperd aan.
Blijkbaar sta ik niet alleen met deze kritiek. Inmiddels hebben de ontwikkelaars hierop gereageerd en aangekondigd dat ze de startfase willen herzien. De campagne moet in de toekomst zonder voltooide tutorial kunnen worden gestart. Voor komende juli staan aanpassingen aan de gebruikersinterface op het programma, voor augustus een nieuwe tutorial en een in-game naslagwerk.
Ook na de introductie blijft de bediening onnodig omslachtig. Het spel schakelt tussen verschillende planningsniveaus, kaartweergaven en detailmenu’s. Daarbij leidt niet elke klik naar waar ik het verwacht. Als ik inzoom, kom ik soms onbedoeld in een ander scherm terecht, en objecten zijn niet altijd precies te selecteren.
Afzonderlijke ongemakken zou je nog wel kunnen verwerken. Maar bij elkaar genomen remmen ze elke planning af. Ik worstel vaker met de interface dan met de daadwerkelijke uitdagingen van de speeldag.
Veel micromanagement, weinig echte planning
Als ik eenmaal aan de bediening gewend ben, houdt «Copa City» me bezig met allerlei kleine taken. Ik plaats voorzieningen, houd behoeften in de gaten en reageer op nieuwe eisen. Maar daar komen zelden lastige beslissingen uit voort. Meestal zie ik een tekort en zorg ik voor de juiste oplossing.
Hoe abstract deze systemen blijven, blijkt wel uit het vrijwilligerscentrum. Daar werf ik extra helpers, die daarna noch een naam, noch herkenbare taken hebben. Het zijn geen personages die ik inzet of verder ontwikkel, maar gewoon cijfers die hoog genoeg moeten zijn om aan bepaalde eisen te voldoen.
Dat zou minder problematisch zijn als het spel me regelmatig zou dwingen tot moeilijke afwegingen. Ruimtebehoefte, inkomsten, veiligheid en tevredenheid zouden met elkaar kunnen concurreren. Dergelijke conflicten worden weliswaar gesuggereerd «Copa City», maar worden te zelden uitgediept om meerdere gelijkwaardige oplossingen te laten ontstaan.
Zo besteed ik veel tijd aan losse handelingen, zonder dat ik daardoor veel strategische invloed voel. Ik voldoe aan doelstellingen en verhoog waarden, maar ontwerp daarbij zelden een systeem dat echt aanvoelt als mijn eigen oplossing.
Na het spel is het weer tijd voor dezelfde planning
Na meerdere evenementen komt er nog een probleem naar voren: bijna niets van mijn werk heeft blijvende invloed. Ik bereid een spel voor, voldoe aan de nodige eisen en begin daarna aan de volgende taak. De stad is daarbij minder een plek die ik op de lange termijn ontwikkel, dan een decor voor losstaande speeldagen.
De titel «Copa City» wekt andere verwachtingen. Ik had gehoopt verkeerswegen uit te breiden, hotels en parkeerplaatsen in te plannen, stations beter aan te sluiten of het stadion in de loop der jaren verder te ontwikkelen. In plaats daarvan ontbreekt een samenhangend kader, zoals een compleet seizoen, een langdurige competitie of de blijvende ontwikkeling van een thuisclub.
Ook door de overzichtelijke omvang valt de herhaling al snel op. Met Bayern München, Borussia Dortmund, Arsenal, Flamengo, Beşiktaş en Olympique Marseille zijn er maar zes gelicentieerde clubs om uit te kiezen. Er wordt gespeeld in Berlijn, Warschau en Rio de Janeiro. De clubs nemen hun eigen kleuren, gezangen en supportersgroepen mee. De basisopzet verandert hierdoor echter maar in beperkte mate.
Een nieuwe combinatie zorgt daarom eerder voor een andere setting dan voor een nieuw spelverloop. Weer bekijk ik ruimtes, plaats ik voorzieningen, voorzie ik in behoeften en verhoog ik de Match Readiness. Na een paar evenementen ken ik niet alleen mijn tools, maar ook een groot deel van de oplossingen.
Een carrièremodus had deze routine meer betekenis kunnen geven. Inkomsten uit succesvolle evenementen zouden kunnen worden geïnvesteerd in blijvende verbeteringen, terwijl slechte organisatie de reputatie van de stad zou schaden. Clubs zouden langetermijncontracten kunnen aanbieden of eruit kunnen stappen, toernooien zouden meerdere wedstrijden met toenemende druk kunnen combineren. Een bekerfinale zou dan niet alleen hogere streefwaarden moeten vereisen, maar ook mijn infrastructuur, die ik over een langere periode heb opgebouwd, op de proef moeten stellen.
Bron: Triple Espresso
Zo blijft elk evenement grotendeels op zichzelf staan. «Copa City» houdt me bezig van speeldag tot speeldag, maar geeft me nauwelijks het gevoel dat ik daadwerkelijk een voetbalstad aan het opbouwen ben.
«Copa City» is me ter beschikking gesteld door Triple Espresso S.A. Het spel is sinds 16 juni beschikbaar voor pc, PS5 en Xbox Series X|S.
Conclusie
Een frisse kijk, een eenvoudige uitvoering
«Copa City» bekijkt voetbal vanuit een perspectief dat andere games bijna helemaal buiten beschouwing laten. Fanzones, mensenmassa’s, bevoorrading en stadionlogistiek vormen de basis voor een managementgame die zich duidelijk onderscheidt van klassieke voetbalgames.
Maar al te vaak blijft het bij het goede idee. De omslachtige tutorial en de onhandige gebruikersinterface maken het al moeilijk om ermee te beginnen. Daarachter wacht een spel dat me bezig houdt met veel kleine taken, maar me zelden voor echt interessante keuzes stelt. Behoeften worden vervuld door geschikte voorzieningen, vrijwilligers blijven anonieme cijfers en verschillende clubs of supportersgroepen veranderen de gang van zaken nauwelijks.
Het zwaarst weegt het gebrek aan ontwikkeling op de lange termijn. Zonder seizoen, blijvende investeringen of een echte carrièremodus herhalen processen, clubs en speellocaties zich al snel. Zo blijft «Copa City» wel origineel, maar duidelijk oppervlakkiger en eentoniger dan het concept verdient.
Pro
- een ongewone, frisse kijk op voetbal
- een in principe aantrekkelijke combinatie van stads- en stadionplanning
- licentiehoudende clubs met hun eigen kleuren en gezangen
Contra
- een langgerekte start van de campagne
- omslachtige bediening en slechte gebruikersbegeleiding
- veel micromanagement, maar weinig strategische diepgang
- geen langetermijnontwikkeling van de stad of de vereniging
- Fans, ordners en vrijwilligers blijven nogal vaag
- een overzichtelijke omvang en snel terugkerende processen
Mijn interesses zijn gevarieerd, ik geniet gewoon graag van het leven. Altijd op zoek naar nieuws over darten, gamen, films en series.
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonen
