Gespeeld: 'Cresata' is een sidescroller in de stijl van de Playstation 1
In het moeras van al die open-wereld-giganten doet een simpele sidescroller erg goed. "Cresata" wil precies dat zijn: een actie-platformer in de stijl van de jaren 90. Op de Gamescom mocht ik de game uitproberen en ik ben onder de indruk.
Soms heb ik geen zin in een 100-urige odyssee met een open wereld, maar in een spel waarbij ik van punt A naar punt B loop, vijanden in elkaar sla en dan klaar ben. "Cresata" belooft precies dat. De actie-platformer is grafisch georiënteerd op de Playstation 1 en kiest bewust voor een levelconcept in plaats van een open wereld. De reden: Rocket Panda Games-CEO Mikey McNamara, die me het spel laat zien, heeft geen tijd meer voor extreem lange games. Dat heb ik ook.
Wraak drijft Phaedon
Ik kruip in de huid van Phaedon van Arsica. Zijn voormalige bondgenoten hebben hem verraden. Nu zint hij op wraak. Zijn doel: de Reclaimers. Aan het hoofd daarvan staat de machtsbeluste Leo Vennghast. Veel tijd heeft hij daar niet voor, want de Reclaimers zijn onderweg naar het mysterieuze eiland New Arsica om daar een bovennatuurlijke krachtbron in handen te krijgen.
Bij de demo moest ik de tekst nog lezen. McNamara belooft echter een Engelse nasynchronisatie – met prominente deelname. Aleks Le, die onder andere Zenitsu in "Demon Slayer" of Jin-woo in "Solo Leveling" heeft ingesproken, vertolkt Phaedon. Ben Starr spreekt zijn tegenstander Leo Vennghast in. Starr is bekend van "Final Fantasy XVI" en "Clair Obscur: Expedition 33".
Origineel klinkt het verhaal tot nu toe niet. Maar ik heb ook alleen de eerste drie korte levels tot aan de eerste baas van "Cresata" gespeeld. Ik heb meer van de gameplay gezien – en die overtuigt.
Gevechten voelen goed aan
Met mijn Crescent Claw, een ketting die aan Phaedons hand is bevestigd, sla ik toe – in alle richtingen en ook midden in de lucht. Daarnaast val ik met mijn secundaire wapen van afstand aan. Later zouden er nog meer secundaire wapens bij moeten komen. Uiteraard kan ik ook afweren. Projectielen slinger ik door gericht timen terug naar de vijanden.
Ik maak onderscheid tussen eenvoudige en sterke aanvallen, waarbij ik die laatste eerst moet opladen door aan te vallen. Wankelt een vijand, dan haal ik een brute finisher uit. Deze zijn erg vermakelijk. Aan het begin van de demo kom ik nog relatief eenvoudige vijanden tegen. Die worden echter snel sterker en uiterlijk bij de baas, de Reclaimer Storm Knight, moet ik flink mijn best doen.
Platforming vereist vingervlugheid
Ook het platformen is leuk en vergt behoorlijk wat precisie van mij. Naast klassiek rennen, springen en glijden fungeert mijn Crescent Claw tegelijkertijd als enterhaak. Aan gele haken klamp ik me vast en zwaai ik over grotere afgronden. Daarbij kan ik de zwaaibeweging beïnvloeden om de hoek voor de sprong nauwkeuriger te bepalen. Paarse haken katapulteren me in plaats daarvan direct verder in de richting waar ik vandaan kom. Mocht ik toch in de afgrond storten, dan wachten er ruimhartig geplaatste respawn-punten op me.
De moveset is simpel, zoals ook McNamara benadrukt. Hij omschrijft het systeem als makkelijk te leren, maar moeilijk te beheersen. Toen hij me aan het einde de Ghost-Racing-modus liet zien, waarin het erom gaat de levels sneller dan anderen te voltooien, besefte ik wat hij daarmee bedoelde: hoewel ik na mijn sessie van een half uur het gevoel had het spel redelijk te beheersen, zet McNamara me echt te kijk. Als iemand "Cresata" beheerst, ziet het er nog gaver uit.
McNamara vergelijkt "Cresata" met uitdagende sidescrollers zoals "Celeste" of "10 Second Ninja X", maar benadrukt: ondanks de look is "Cresata" geen metroidvania à la "Castlevania". In plaats daarvan blijft het spel lineair: van plek naar plek, vijand voor vijand, daartussen wachten pittige baasgevechten.
In de look van de Playstation 1
Waarmee ik bij de look ben. De artstyle is speciaal: "Cresata" kiest voor 2.5D. Karakters en objecten bestaan uit sprites, de achtergronden uit subtiele low-poly 3D. Dat leidt mijn blik precies daarheen waar hij hoort: naar de actie op de voorgrond. De omgeving zorgt desondanks voor sfeer.
Het ziet er ook bijzonder cool uit als Phaedon de hoek om gaat. Dan draait het scherm en word ik me pas echt bewust van de driedimensionaliteit van de achtergrond. Het spel krijgt op die momenten letterlijk een ongekende diepte.
Van de soundtrack en de geluidseffecten heb ik bij de kleine stand op de drukke Gamescom weinig meegekregen. Maar wat ik heb gehoord, ondersteunt de sfeer van de Arsican Depths, de onderwereld van Valeos, waar "Cresata" zich afspeelt.
Kort, maar krachtig
Ongeveer een half uur lang ren ik door een toren. Aan het einde wacht een baasgevecht. Dat is genoeg om een goed gevoel te krijgen voor de kernmechanieken. In totaal zou "Cresata" slechts ongeveer zes uur moeten duren – voor mij bijna een verademing in tijden van open-wereld-monsters. Een Kickstarter-pagina is al online; ze krijgen mijn geld.
"Cresata" verschijnt in 2027 voor PS5, Xbox Series X/S en pc.
Technologie en maatschappij fascineren me. Beide combineren en vanuit verschillende perspectieven observeren is mijn passie.
Interessante feiten uit de wereld van producten, een kijkje achter de schermen van fabrikanten en portretten van interessante mensen.
Alles tonen
