'Heroes of Might and Magic III' gespeeld: Nu begrijp ik de hype
Nog maar deze mijn. Nog maar dit monster. Nog maar dit gebouw. 'Heroes of Might and Magic III' is 27 jaar oud – en de gevaarlijk verslavende gameplay werkt nog steeds.
Eigenlijk had ik allang moeten stoppen. Mijn volgende afspraak op de Gamescom kwam dichterbij, mijn maag knorde al – en toch klikte ik nog een keer op «End Turn». Nog even deze mijn. Nog even dit monster. Nog even dit gebouw. Van de geplande 15 minuten werden het er plotseling 60.
Dat is in zoverre opmerkelijk, omdat ik met «Heroes of Might and Magic III» tot nu toe een nogal eenzijdige relatie had. Ik ken de legendarische reputatie, heb er door de jaren heen talloze keren over gehoord en ben er daarom bijna net zo vertrouwd mee alsof ik de strategieklassieker uit 1999 zelf al had gespeeld. Maar dat heb ik nooit gedaan. Destijds zat ik meer in het «Warcraft II»-kamp.
27 jaar later krijg ik met de remake eindelijk mijn kans. En zonder enige nostalgiebonus stel ik vast: verdomd, nu begin ik jullie eindelijk te begrijpen.
Een klassieker zonder nostalgiebonus
Ubisoft bouwt «Heroes of Might and Magic III» volledig opnieuw op in 3D. De wereldkaart, steden, slagvelden en eenheden worden opnieuw ontworpen, de camera kan worden gedraaid en ingezoomd. Aan het eigenlijke spelprincipe wil Ubisoft daarentegen verrassend weinig veranderen. De remake moet nog steeds «Heroes III» zijn – alleen mooier en met enkele moderne comfortfuncties.
Voor mij is dat het ideale uitgangspunt. Ik kan niet beoordelen of een griffioen er precies zo uit moet zien als in 1999 of dat een of andere boom nu op de verkeerde plek staat. Daar staat tegenover dat ik een andere vraag kan beantwoorden: werkt deze bijna drie decennia oude spelformule ook voor iemand die haar vandaag voor het eerst ervaart?
Mijn eerste 30 minuten breng ik door in de nieuwe tutorial-campagne. Daarin speel ik Catherine Ironfist, die na de dood van haar vader terugkeert naar Erathia. Daar loopt het een en ander mis, dus gaat Catherine op pad om haar koninkrijk te heroveren. De tutorial leidt me voorzichtig door de basisprincipes.
Bron: Ubisoft
In plaats van zoals in «Warcraft» in realtime bases op te bouwen en eenheden over de kaart te jagen, werkt «Heroes III» op basis van beurten. Ik beweeg Catherine over een grote avonturenkaart, verzamel grondstoffen, bezoek gebouwen, beveilig mijnen en voer een gestaag groeiend leger met me mee. Als mijn bewegingspunten op zijn, beëindig ik de beurt en begint een nieuwe dag.
Als ik vijandige wezens tegenkom, schakelt het spel over naar een apart hex-veld. Mijn troepen bewegen daar om de beurt, vallen aan of verdedigen zich, terwijl Catherine hen ondersteunt met spreuken. De remake helpt me met enkele nieuwe indicatoren: ik zie bijvoorbeeld de volgorde van de beurten, kan de loopafstanden van de tegenstander laten weergeven en krijg voor een aanval een ruwe schadevoorspelling. Voor veteranen kleinigheden, voor mij behoorlijk nuttig.
Bron: Ubisoft
En dan laat het spel me los
Na de tutorial start ik een vrij scenario. Nu verdwijnen de vangrails – en precies hier begint «Heroes III» voor mij te werken.
Ik heb een stad, een held, een klein leger en verschillende soorten grondstoffen. Dus ga ik op pad. Overal ontdek ik hout, erts en goud, mijnen, artefacten, schatkisten en neutrale wezens. Tegelijkertijd bouw ik mijn stad uit. Nieuwe gebouwen verbeteren mijn economie of stellen me in staat sterkere eenheden te rekruteren. Natuurlijk wil ik beide, natuurlijk is mijn spul nooit genoeg voor alles.
Daarmee begint het eigenlijke spel in het spel. Investeer ik mijn grondstoffen in mijn economie of heb ik dringend sterkere troepen nodig? Haal ik eerst de mijn in het westen of riskeer ik het gevecht tegen de wezens in het zuiden, waarachter een artefact ligt? Geen van deze beslissingen is op zichzelf waanzinnig ingewikkeld. Samen vormen ze echter een keten van kleine afwegingen, waarbij elk antwoord alweer de volgende vraag oproept.
Bron: Ubisoft
En precies hier verlies ik elk besef van tijd. Eigenlijk zou dit deel van mijn demo ongeveer een kwartier duren. Ik had in totaal 45 minuten voor de afspraak gepland. Na de tutorial wilde ik dus alleen even kijken hoe het vrije spel aanvoelt.
Een uur later zat ik er nog steeds.
Ik had net een nieuw gebouw opgericht waarmee ik betere wezens kon rekruteren. Toen ontdekte ik een mijn. Op de weg daarheen lag een schatkist. Daarna kon ik mijn held een level omhoog brengen. En als ik toch al zo ver was gelopen, kon ik eigenlijk nog snel kijken wat er achter dit stuk onontdekte kaart wachtte.
Nu begrijp ik waarom «Heroes III» als die beruchte «nog één beurt»-machine geldt. Hoewel het eigenlijk nog verraderlijker is: ik wil niet per se nog een beurt spelen. Ik wil nog één ding afhandelen. Het probleem is alleen dat daarachter alweer drie nieuwe wachten.
Bron: Ubisoft
Mooi, maar niet altijd overzichtelijk
Helemaal vlekkeloos is mijn eerste indruk desondanks niet. De nieuwe 3D-graphics bevallen me in principe goed. Vooral de steden profiteren ervan: gebouwen groeien zichtbaar de hoogte in, kleine figuurtjes krioelen rond en ook de gevechten lijken met de gedetailleerde eenheden en effecten levendiger.
Op de avonturenkaart had ik daarentegen af en toe moeite om te herkennen wat er eigenlijk voor me ligt. Sommige grondstoffen, gebouwen en wezens versmelten sterker met de omgeving dan me lief is. Meerdere keren moest ik met de muis over iets heen gaan voordat me duidelijk werd waar ik überhaupt naar keek. Juist bij een spel waarin ik constant de kaart afzoek naar interessante doelen, is leesbaarheid geen kleinigheid.
Bron: Ubisoft
Of de nieuwe look iets van de charme van het origineel verliest, kan en wil ik niet beoordelen. Daarvoor ontbreekt me precies die nostalgische verbinding waarmee veel fans naar deze remake zullen kijken. Interessanter vind ik sowieso hoe voorzichtig Ubisoft op speltechnisch vlak moderniseert. Een bouwrij vergemakkelijkt bijvoorbeeld de uitbouw van de stad, de extra indicatoren maken gevechten begrijpelijker en de vrij beweegbare camera geeft me indien nodig een beter overzicht. De kern blijft onaangetast.
Dat geldt blijkbaar ook voor de omvang. Naast het hoofdspel zouden beide uitbreidingen «Armageddon’s Blade» en «The Shadow of Death» evenals alle negen facties inbegrepen moeten zijn. Oude community-kaarten en -campagnes zouden grotendeels overgenomen moeten kunnen worden, daarbij komen nieuwe editor-tools, multiplayer voor maximaal acht personen en de klassieke hot-seat-modus. Ubisoft probeert dus niet alleen «Heroes III» mooier te maken, maar zoveel mogelijk mee te nemen van wat het spel decennialang in leven heeft gehouden.
Nu begrijp ik jullie
Of de remake werkt voor mensen die sinds 1999 elk wezen en elke kaart kennen, moeten anderen beoordelen. Ik kan na mijn demo alleen zeggen wat «Heroes III» doet met iemand die al die herinneringen niet heeft.
En dat is verrassend veel.
Bron: Luca Fontana
«Heroes of Might and Magic III Remake» moet in 2027 verschijnen voor pc, PS5 en Xbox Series X/S.
Ik schrijf over technologie alsof het cinema is – en over films alsof ze echt zijn. Tussen bits en blockbusters zoek ik naar de verhalen die gevoelens oproepen, niet alleen klikken. En ja – soms luister ik naar filmmuziek harder dan goed voor me is.
Interessante feiten uit de wereld van producten, een kijkje achter de schermen van fabrikanten en portretten van interessante mensen.
Alles tonen
