'Wanderburg' gespeeld: dit kasteel heeft constant honger
Een kasteel op wielen klinkt in eerste instantie als een goede grap. In het spel resulteert dit in een roguelite waarbij ik steeds nieuwe combinaties van wapens, vaardigheden en chassis uitprobeer.
Een kasteel hoort op een heuvel, beschermd door dikke muren en een zo diep mogelijke gracht. «Wanderburg» denkt daar anders over. Hier rollen kastelen door het landschap en verslinden alles wat voor hun poort komt. Uit het aanvankelijk overzichtelijke fort groeit zo een steeds absurdere oorlogsmachine.
Eerst eten, dan groeien
In het begin is mijn kasteel nog vrij klein. Ik stuur het vrij met het toetsenbord door een beperkt level en eet me een weg door het landschap. Velden verdwijnen onder de wielen, schapen gaan mee en ook boeren zijn niet veilig voor het kasteel.
Bron: Randwerk
Bij grotere doelen stuit deze methode snel op zijn grenzen. Gelukkig is mijn kasteel al vanaf het begin bewapend: een kanon vuurt automatisch op vijanden binnen bereik en ruimt ze uit de weg.
Verslagen vijanden laten buit achter die ik tijdens het rijden verzamel. Hieruit komen nieuwe verbeteringen voort. Het spel geeft me telkens drie willekeurige opties om uit te kiezen. Soms komt er een nieuw wapen bij, soms versterk ik een bestaand wapen of voeg ik een extra effect toe aan mijn build. Deze willekeur vormt voor mij een groot deel van de aantrekkingskracht, omdat mijn kasteel zich zo in het beste geval bij elke poging iets anders ontwikkelt.
Als ik een baas versla, groeit uiteindelijk ook mijn kasteel zelf. Het wordt zichtbaar groter en neemt steeds meer ruimte in beslag op het scherm. De kleine verdedigingstoren verandert zo na verloop van tijd in een massief fort.
Bron: Randwerk
Meer wapens, meer geweld
Uiterlijk bij de latere wapens gooit «Wanderburg» alle terughoudendheid overboord. Naast boogschutters en mijnen belanden ook magiërstorens, raketten en een stormram op mijn fort. Historische nauwkeurigheid is hier al snel ver te zoeken.
Een deel van de wapens vuurt automatisch, andere vaardigheden activeer ik zelf en daarna moet ik wachten op hun afkoeltijd. Sommige wapens werken beter op afstand, andere zijn effectiever direct bij de vijand.
Zo moet ik bijvoorbeeld met de stormram recht op een vijand afrijden, terwijl boogschutters al tijdens de aanrit schade uitdelen. De elektrische magiër combineert beide systemen op een andere manier: hij valt automatisch aan en kan met zijn actieve vaardigheid vijanden verdoven. Zulke combinaties geven mijn opbouw meer diepgang dan alleen steeds hogere schadecijfers.
Het leukste vind ik het wanneer meerdere wapens zinvol samenwerken en mijn kasteel verandert in een volledig overdreven arsenaal.
Ik houd de kolos op koers
Mijn belangrijkste taak blijft het sturen. Ik houd afstand, zoek gunstige hoeken en grabbel buit mee zonder direct in de volgende vijandelijke groep te rijden. Als het krap wordt, ontsteek ik de nitro en geef ik mijn kasteel voor een moment aanzienlijk meer stuwkracht.
Meer bepantsering maakt het kasteel robuuster, maar kost wendbaarheid. Als ik kies voor snelheid, flits ik veel behendiger over de kaart, maar kan ik minder incasseren. Van het logge bolwerk kan zo bijna een racekasteel worden.
Voor latere runs speel ik andere chassis vrij en kan ik deze verschillen nog sterker uitbuiten. Daartoe behoort bijvoorbeeld het spinnenkasteel, dat met zijn lange poten er al optisch totaal anders uitziet en ook tijdens het rijden anders aanvoelt.
Chaos heeft afwisseling nodig
Met een groeiend kasteel wordt het snel onoverzichtelijk. Projectielen, effecten en vijanden overlappen elkaar, terwijl ik tegelijkertijd buit moet verzamelen en de kolos op koers moet houden. In hectische momenten zie ik daarom niet altijd direct waar het grootste gevaar loert. De chaos hoort bij de charme.
Ondanks verschillende vijandtypes verlopen de runs vaak volgens hetzelfde patroon: afstand houden, vuurkracht laten werken, buit verzamelen en doorgaan. Nieuwe vijanden zouden me vaker moeten dwingen mijn rijstijl aan te passen.
Ook bij de upgrades grijp ik snel naar vertrouwde oplossingen. Bepaalde wapens en effecten werken zo betrouwbaar dat ik nauwelijks een reden heb om mijn opbouw sterker te variëren. De willekeurige selectie zorgt daardoor tot nu toe voor minder afwisseling dan ik had verwacht.
Ik wil nog een ronde
Wat bij mij blijft hangen, is vooral de zin om te experimenteren. Ik wil andere chassis uitproberen, nog absurdere wapens op mijn kasteel schroeven en zien welke onzin het spel nog meer in petto heeft.
Op dit moment is dat voor mij meer dan genoeg om weer op «Play» te drukken.
«Wanderburg» is op 8 september in Early Access op Steam verschenen. Deze roguelite wordt ontwikkeld door de Duitse studio Randwerk.
Mijn interesses zijn gevarieerd, ik geniet gewoon graag van het leven. Altijd op zoek naar nieuws over darten, gamen, films en series.
Interessante feiten uit de wereld van producten, een kijkje achter de schermen van fabrikanten en portretten van interessante mensen.
Alles tonen
