Hoe de Polaris in Hamburg voor mij een 'Zelda'-quest wordt
Eigenlijk wil ik op de gamingbeurs Polaris nieuwe dingen ontdekken. In plaats daarvan voel ik me overweldigd door de vele indrukken. Pas een zelfgekozen 'Zelda'-quest verandert mijn beursbezoek.
Waar moet ik beginnen? Bij de podia waar het volk zich verdringt? Bij de talloze kunstenaarsstands? Of toch een tabletop-spel uitproberen? Ik sta midden op de Polaris in Hamburg en weet niet waar ik moet beginnen. Overal is wel iets te ontdekken, maar niets trekt me echt aan.
Normaal gesproken zit ik thuis aan mijn bureau te schrijven. Met de drukte van een grote beurs heb ik weinig ervaring. Op deze regenachtige vrijdag begin oktober ben ik echter samen met Michelle en Kim op de gaming- en cosplaybeurs Polaris onderweg. Mijn plan: gewoon eens kijken wat me interesseert.
Maar hoe langer ik door de hallen loop, hoe duidelijker het me wordt dat dit plan niet werkt. Van Japanse popcultuur en tabletop-spellen heb ik nauwelijks kaas gegeten. Cosplays vind ik interessant, maar ik mis de raakvlakken. Ik ben compleet de weg kwijt.
Totdat ik onverwacht over een quest struikel en me op het spoor van «The Legend of Zelda» begeef. Daarbij vind ik niet alleen veel bezienswaardigs, maar reis ik ook terug naar mezelf.
«The Legend of Zelda» wordt mijn quest
Maar terug naar de ingang van de beurs. Ik weet niet waarheen. Het is gewoon te druk. Als kind van de jaren tachtig komt de retro-vlooienmarkt op de eerste verdieping als geroepen. Hier stapelen oude consoles en spellen zich op. Meteen voel ik me op mijn gemak.
Nog beter wordt het als mijn blik blijft hangen aan een zwart schriftje met een gouden logo. Het ligt wat verstopt op een plank achter een retro-stand, bijna alsof het op me wachtte. Ik hoef de tekst niet eens te lezen om te weten wat ik zie: de officiële spelersgids voor het N64-spel «The Legend of Zelda: Ocarina of Time».
Nou, dat is nog eens wat. De game staat samen met «A Link to the Past» (Super Nintendo) helemaal bovenaan de lijst van mijn absolute lievelingsspellen. Ik verheug me enorm op de «Ocarina of Time»-remake die over een paar weken verschijnt. Daarvoor heb ik speciaal vakantie genomen. Bovendien reis ik volgend jaar naar Stockholm om daar het «Zelda»-soundtrackorkest voor de 40e verjaardag van mijn favoriete spelreeks live te beleven. Kortom: ik beschouw mezelf als de grootste «Zelda»-fan ter wereld.
De spelersgids voor «A Link to the Past» bezit ik sinds de jaren negentig. Het exemplaar voor «Ocarina of Time» zie ik op de Polaris daarentegen voor het eerst. Ik vraag de eigenaar van de stand of ik het boekje eens mag bekijken. «Natuurlijk», zegt hij, haalt het uit de beschermhoes en geeft het aan me. Een zeldzaamheid is het boekje weliswaar niet, maar wel een mooi verzamelobject dat herinneringen aan het spel oproept. Zucht.
Ik blader wat en vraag naar de prijs. «99 euro», zegt de verkoper. Poeh. Ik ben weliswaar een enorme fan, maar toch ook een mens van verstand. Met alle liefde: dat boekje zit er niet in.
Maar nu weet ik wat ik wil. De beurs geeft me een quest en ik accepteer hem. De Polaris wordt mijn spelwereld en ik ga op «Zelda»-speurtocht. Het doel is om een mooi aandenken mee naar huis te nemen. Wat dat precies moet zijn, weet ik nog niet. Als het me maar raakt.
Mijn reis door de «Zelda»-wereld
Nu loopt mijn real-life open-world game «Polaris» beter. Ik voel me als destijds in «Ocarina of Time», toen ik voor het eerst het Kokiri-woud verliet en plotseling de Hyrule-vlakte voor me lag. De tutorial heb ik achter de rug. Nu volg ik een doel.
De stands die ik eerder slechts vluchtig had bekeken, bekijk ik nu nauwkeuriger. Ook heb ik geen remmingen om mensen aan te spreken op «Zelda»-artikelen. Elke vondst maakt me blij. Ik ontdek een paar spellen en speciale edities die ik allang vergeten was of nog helemaal niet kende.
De «Hyrule Edition» van de Nintendo 3DS XL uit 2016 heb ik bijvoorbeeld nog nooit gezien. Dat verbaast me niet, want ik was nooit een grote fan van Nintendo's handhelds vóór de Switch. Deze gouden editie met het grote wapenschild vind ik echter erg mooi. Als studente had ik destijds sowieso het geld daarvoor niet gehad.
Over «A Link to the Past» in de zwart-gouden verpakking ben ik ook erg blij. Ik heb de game in de rood omrande «Super Classic Series»-verpakking gekocht, die ik destijds al niet zo mooi vond. De variant met zwarte rand heb ik halverwege de jaren negentig helaas niet gevonden, toen ik eindelijk genoeg zakgeld voor de SNES en het spel had gespaard.
Passend daarbij vind ik bij een andere stand een Super Nintendo-console met custom-folie in de «A Link to the Past»-look. De artworks van dit spel vind ik tot op de dag van vandaag geweldig, omdat ze de wereld groter laten lijken dan deze technisch eigenlijk kon zijn.
Een bijzondere ontdekking wacht bij de volgende stand op me: een gelimiteerde bundel met de Game Boy Advance SP in het gouden Hyrule-design en het spel «The Minish Cap». 400 euro wil de verkoper voor deze bundel hebben. De adviesprijs was ongeveer 130 euro. Ik sta versteld – want deze Limited Edition bezit ik zelf. Mijn ouders hebben hem me in 2004 voor mijn verjaardag gegeven. Eigenlijk bekeken ze mijn liefde voor games altijd met argwaan, maar hier wilden ze me echt een plezier doen.
Dat is ze gelukt. Toch was «The Minish Cap» voor mij slechts een handheld-spel en geen van de «echte» games voor een tv-console. Na het eerste keer uitspelen verdween de Game Boy daarom ook snel in een lade. In de loop van de tijd ben ik zelfs de voedingsadapter verloren.
Toen ik de bundel op de Polaris zag, besefte ik hoe erg ik het cadeau had onderschat. Het is niet alleen een Limited Edition van mijn favoriete spelreeks – maar het laat me zien dat mijn ouders destijds ondanks hun voorbehoud begrepen hoe belangrijk deze hobby voor me was. Nu wil ik de Game Boy openklappen en het spel weer opstarten.
Ik vraag de verkoper of hij toevallig een passende voedingsadapter heeft. Heeft hij niet. Jammer. Maar maakt niet uit, dan bestel ik er wel een. Of mijn Game Boy nog werkt, kom ik over een paar dagen te weten.
Een onverwachte ontmoeting met het Horror-Kid
Meer dan een uur breng ik door bij de stands van de retro-vlooienmarkt. Dan wacht de rest van de beurs op me. Met mijn main-quest in mijn hoofd scan ik de vele tentoonstellingsstands. «The Legend of Zelda» is werkelijk geen randverschijnsel: ook enkele kunstenaars die hun werken in de Artist Gallery aanbieden, laten zich erdoor inspireren. De kunstenares Reyhan, die voornamelijk op het oude Egypte geïnspireerde motieven tekent, heeft bijvoorbeeld een grote voorliefde voor «Zelda»-fan-art.
Ik sta vooral te kijken als ik ergens verloren in het tabletop-gedeelte een jonge man met gescheurde kleren in een grote tas zie graaien. Naast hem ligt een masker dat ik direct herken: het gelijknamige masker uit «The Legend of Zelda: Majora’s Mask». Wat een ongewone ontmoeting: een Horror-Kid-cosplay heb ik nog nooit gezien en de man lijkt jonger dan het spel uit het jaar 2000.
Bron: Nintendo
Ik spreek hem aan en vraag hoe hij op het idee voor het kostuum is gekomen. Door het omgevingslawaai heeft hij mijn vraag waarschijnlijk niet goed verstaan en legt me in plaats daarvan uit hoe hij het masker heeft gemaakt: het komt uit de 3D-printer en het virtuele model heeft hij zelf gemaakt. Alleen over het schilderwerk is hij niet zo tevreden: de kleuren komen er niet zo opvallend uit als bij het origineel.
Ook de rest van het kostuum heeft hij zelf gemaakt. Vooral belangrijk voor hem was dat het resultaat er niet uitzag alsof het net uit de kledingwinkel kwam. Daarom heeft het gewaad gaten en vlekken, wat het er inderdaad veel authentieker uit laat zien. Ik ben in ieder geval onder de indruk en vraag of ik een foto mag maken. Het opzetten van de hoofdbedekking en het masker is echter helemaal niet zo eenvoudig. Ik vrees al dat er een kunststof onderdeel afbreekt, maar uiteindelijk zit alles goed. De cosplay is echt super geslaagd: het is nauw gebaseerd op het origineel uit het spel, maar vult het aan met eigen details.
Afronding van de hoofdquestreeks
Opgewekt slenter ik na mijn ontmoeting met het Horror-Kid verder door de kunstenaars- en tabletop-hal. Dan plopt de volgende quest op: collega Kim stuurt me een wazige foto. Hij is al in een andere hal onderweg en heeft bij een stand twee officiële «Zelda»-boeken van Nintendo ontdekt.
Bron: Kim Muntinga
Van deze boeken, die onder andere de tijdlijn van de gehele spelreeks of informatie en artworks over individuele games bevatten, zijn er meerdere. Ze zijn mooi vormgegeven en bevatten veel mooie illustraties. Twee daarvan, «Hyrule Historia» en «The Legend of Zelda: Breath of the Wild - Das offizielle Buch» heb ik al. Maar de boeken die Kim heeft ontdekt, ken ik nog niet.
Nieuwsgierig vraag ik hem waar hij ze heeft gezien. Er volgt een precieze routebeschrijving: «B7 Gate 8 rechts dan Cyberdome en meteen rechts is de shop». Deze quest accepteer ik. Hal B7 en ingang 8 zijn gemakkelijk te vinden, ook het Cyberdome-gedeelte is niet te missen. Maar «meteen rechts» zijn er geen begeerde «Zelda»-boeken, maar alleen merchandise van de YouTuber Gronkh. De foto geeft ook geen aanwijzingen over hoe de stand eruitziet. Meerdere keren loop ik door de hele hal, wens mezelf een minimap met doelmarkering en twijfel aan mijn (en Kims) mentale gezondheid. Het quest-ontwerp is absoluut voor verbetering vatbaar.
Uiteindelijk vind ik de stand toch en koop ik het boek «Art & Artifacts». En het stelt niet teleur. Op meer dan 300 pagina's verzamelt het talloze prachtige illustraties uit de geschiedenis van de spelreeks. Daarnaast is er een uitgebreid interview met de Nintendo-kunstenaars die de artworks hebben ontworpen.
Voor fans zoals ik is het boek een schat. En de passende beloning voor mijn «Zelda»-quest op de Polaris. Mijn voorpret op de remake van «Ocarina of Time» is in ieder geval nog groter geworden. Maar de belangrijkste ontdekking van mijn speurtocht was geen verzamelobject. Het was de herinnering aan hoeveel deze spellen voor me betekenen en hoe erg ze me tot op de dag van vandaag vergezellen. De beurs overprikkelde me in het begin. Met mijn eigen quest werd het een plek vol persoonlijke ontdekkingen.
Voelt zich net zo thuis voor de spelcomputer als in de hangmat in de tuin. Houdt onder andere van het Romeinse Rijk, containerschepen en sciencefictionboeken. Bovenal speurt hij naar news uit de IT-sector en slimme dingen.
Interessante feiten uit de wereld van producten, een kijkje achter de schermen van fabrikanten en portretten van interessante mensen.
Alles tonen
