Is dit cult of kan het weg? 9 vergeten game-mascottes van Bubsy tot Boogerman
De ruimte in het pantheon van videogame goden is beperkt en slechts een paar personages krijgen toegang tot deze exclusieve club. Deze negen kandidaten horen daar niet bij.
De beelden zijn ongelooflijk: Mensen die dansen op straat, vreemden die elkaar in de armen vallen, vogels die harder tjilpen: Bubsy is terug in «Bubsy 4D». Hoe? Ken je Bubsy niet? Bubsy de Bobcat! Gewoon Bubsy. Je weet wel, de held uit beroemde videogamehits als ... ehm ... wacht ... oh ... oh boy.
Het blijkt dat ik de populariteit van Bubsy een beetje heb overschat. Ik denk er net zo over als uitgever Accolade, die de oranje katachtige meerdere keren als nieuwe mascotte probeerde te vestigen en net zo betrouwbaar faalde als Kim Kardashian voor haar bar-examen.
De Amerikaanse ontwikkelaar staat niet alleen in deze poging. Vooral in de jaren 90 keken veel studio's jaloers in de richting van Nintendo's Mario en Sega's Sonic. Ze dachten bij zichzelf: «Dat kunnen wij ook.» Spoiler: Dat konden ze niet. Maar sommige pogingen hadden potentieel, andere hadden een absurde amusementswaarde en weer andere zijn levendiger dan je zou denken. Hier zijn negen (bijna) vergeten game-mascottes.
Aardeworm Jim
Bron: Interplay
Wormen staan niet bepaald hoog op de coolheidsschaal, maar Earthworm Jim had toch wat nodig was om een echte game-grootheid te worden. De eerste twee avonturen van de cyberworm waren echt heel goed. Ze combineerden lastige vaardigheidspassages met scherp schieten in mooie, handgetekende beelden. De animaties behoorden tot de beste die de 16-bit generatie te bieden had en de absurde humor gaf «Earthworm Jim» een onmiskenbaar profiel.
Alles ging het raam uit met het derde deel. «Earthworm Jim 3D» is ontwikkeld door de talentloze studio VIS Entertainment, wiens idee van plezier er blijkbaar uit bestaat om de speler door labyrintische polygoonwerelden te sturen waarin de camera meer schade aanricht dan welke eindbaas dan ook. Wat overblijft van de charmante 2D slapstick is een onhandige 3D karikatuur die er zelfs op de N64 uitziet als een vreemd lichaam en er een paar jaar later op de PC nog treuriger uitziet.
Er werd in 2018 een reboot voor de Intellivision Amico aangekondigd. De console verscheen echter nooit en eindigde als vapourware - inclusief het nieuwe deel van «Earthworm Jim».
Zool
Bron: Secret Mode Limited
Totdat ik begon met het onderzoek voor dit artikel, was ik ervan overtuigd dat Zool een mier was. Het ontbrekende paar poten had een duidelijke aanwijzing moeten zijn dat dit niet het geval was. Maar blijkbaar is mijn autisme niet geavanceerd genoeg om insecten correct te interpreteren. Hoe dan ook, Zool is een gremlin ninja uit de negende dimensie die zijn ninja ranking op aarde moet opkrikken.
De kruiper was bedoeld als mascotte voor de Amiga thuiscomputer. Maar op de een of andere manier was er niet genoeg geld en daarom moest het spel gesponsord worden door Chupa Chups. In ruil daarvoor mocht het lollybedrijf zijn producten door de levels verspreiden, waardoor Zool een soort proto-influencer werd.
De volgende keer dat je je ergert omdat een contentmaker een blikje van hun lelijke ijsthee in de camera duwt, kun je de gremlin ninja uit de negende dimensie bedanken.
Coole spot
Bron: Virgin Interactive
Apropos cariësveroorzakende merken die hun producten subliminaal aan kinderen opdringen: Spot is de rode stip in het logo van de frisdrank Seven Up, en het kreeg in 1993 een eigen spel. Zulke domme ideeën ontstaan alleen als de marketingafdeling een weekend samen doorbrengt op een ayahuasca-retraite. Vreemd genoeg resulteerde dit in een goed spel.
«Cool Spot» is geprogrammeerd door David Perry («Earthworm Jim», «Disney's Aladdin») en draagt zijn handtekening in elke pixel: sterk levelontwerp, precieze besturing en leuke bonusfases.
Het vervolg «Spot Goes to Hollywood» kon de kwaliteit helaas niet evenaren en Spot werd kort daarna op straat gezet.
Blinx
Bron: Microsoft
Master Chief is een geweldig videogamepersonage. Als mascotte is de grimmige marinier echter net zo geschikt als Jason Statham als hoofdrolspeler in een biopic over René Descartes. De beleidsmakers bij Microsoft waren zich hier terdege van bewust en huurden snel de Japanse cultdesigner Naoto Ōshima in om een personage op maat te maken voor de Xbox.
Ōshima, de bedenker van Sonic, creëerde vervolgens Blinx, een kat in een coltrui die meer dan een partij is voor Jar Jar Binks. Het bijbehorende spel, een puzzelplatformgame met tijdmanipulatiemechanismen, was goed en kreeg zelfs een vervolg. Maar daar bleef het bij. Blinx verdween daarna op het kerkhof van de mascottes.
James Pond
Bron: System 3
Als je een gedenkwaardige mascotte wilt maken, heb je twee opties: of je ontwerpt een origineel personage dat een culturele indruk achterlaat, of je neemt een flauwe grap en gaat ermee aan de haal. Millennium Interactive koos voor het laatste en creëerde in 1990 een vis met de naam James Pond - een parodie op de geheim agent van Ian Fleming, waarvan de hele aantrekkingskracht ligt in de Engelse woordspeling tussen «Bond» en «Pond». Dit is geen kritiek. 99 procent van mijn artikelen zijn gebaseerd op dezelfde «creatieve» benadering.
Net als Zool was James oorspronkelijk thuis op de Amiga. Later kwamen daar de Atari ST en consoleversies bij. Het vervolg «James Pond 2 - Codename: RoboCod» kreeg een jaar later topcijfers in verschillende gametijdschriften en even leek het erop dat Millennium Interactive een kleine coup had binnengehaald.
Dan werd het spel uitgebracht.
Toen gebeurde het onvermijdelijke met vismascottes: Het collectieve besef drong door dat gewervelde schubben zeer ongeschikt zijn als identificatiefiguur en na deel drie kwam er een einde aan de onderwatercarrière.
Gex
Bron: System 3
De carrière van Gex begon op de 3DO, de console van Electronic Arts-oprichter Trip Hawkins. Het apparaat had een vanafprijs van een sportieve 699 Amerikaanse dollar, wat, rekening houdend met de inflatie, overeenkomt met ongeveer 1200 frank vandaag de dag. Het systeem was dus ongeveer net zo concurrerend als een vibrator bedekt met prikkeldraad en werd amper drie jaar later doodverklaard.
De hagedis werd vervolgens overgezet naar de Sega Saturn en Playstation, waar het enig succes had. Het eerste deel van de serie is een klassieke 2D-platformgame waarin Gex door 24 levels hopt, die allemaal verschillende popcultuurreferenties parodiëren. Waaronder deze ene scène van «Basic Instinct» en ja, die is net zo verontrustend als je je voorstelt. Tegelijkertijd laat de gekko oneliners à discrétion vallen, die waarschijnlijk grappig waren in 1995.
Met «Enter the Gecko» en «Deep Cover Gecko» volgden twee vervolgen, die Gex met een dimensie uitbreidden en het concept van het platformspel en het satire-element consequent verder ontwikkelden. De trilogie is onlangs opnieuw uitgebracht en is verkrijgbaar voor de huidige generatie consoles.
Bonus Creep-punten voor de aanwezigheid van Baywatch-actrice Marliece Andrada, die Gex' partner en liefdesinteresse speelt (ew!).
Ty de Tasmaanse tijger
Bron: Krome Studios
Ty is representatief voor alle andere mascotte-platformers van de zesde consolegeneratie: «Kao the Kangaroo», «Vexx», «Tak and the Power of Juju» - de meeste van deze spellen waren solide, klassieke 7/10-titels waarvan het unique selling point vaak een gameplay-gimmick was.
Ty had twee boemerangs, een dik Australisch accent en een reclamecampagne die suggereerde dat hij zijn rivalen in het ziekenhuis had opgenomen. Ontwikkelaar Krome Studios is de tijger tot op de dag van vandaag trouw gebleven en voorziet zijn fans regelmatig van ports en HD-remasters voor de huidige consoles.
Bron: Krome Studios
Boogerman
Bron: Interplay
Er zijn mascotteconcepten die doodgaan in een pitchsessie en er zijn mascotteconcepten die dood zouden moeten gaan in een pitchsessie. Boogerman behoort tot de tweede categorie. De gameplay van «Boogerman: A Pick and Flick Adventure» richt zich consequent op de walgelijkheidsfactor: Boogerman bestrijdt zijn tegenstanders met boeren, scheten en snotmunitie.
Maar je kunt het ontwikkelaar Interplay niet kwalijk nemen dat hij het probeert. «Gross-out», zoals het groene element in de industrie wordt genoemd, hoort bij de jaren negentig zoals de Discman bij JNCO-jeans hoort. Nickelodeon stortte zich soms met meerdere tekenfilms tegelijk op het subgenre en creëerde zo enkele van de meest bizarre tv-momenten uit die tijd.
Boogerman
Boogerman is een product van zijn tijd en we moeten allemaal dankbaar zijn dat die voorbij is.
Crack
Bron: Sony
Knack werd niet vergeten, ook al had Sony dat graag gewild. Eigen schuld. Het bedrijf koos bewust voor een nieuw personage om de rol van mascotte op zich te nemen, ook al liggen er genoeg betere kandidaten op de loer in de IP-kasten.
«Jak & Daxter», «Sly Cooper», de «Ape Escape» bende - Christus, zelfs een willekeurig motorkapfiguur uit een «Motorstorm» auto zou een betere keuze zijn geweest dan deze baksteen.
Het meest onbegrijpelijke is misschien wel dat Sony al sinds 1999 een uitstekende mascotte heeft. Het is een witte kat met de naam Toro, maar hij wordt buiten Japan zelden gebruikt. Niemand weet waarom. Maken van slechte beslissingen maakt blijkbaar niet alleen sinds dit jaar deel uit van de modus operandi van de consolefabrikant.
Begin jaren 90 gaf mijn oudere broer me zijn NES met "The Legend of Zelda" en begon een obsessie die tot op de dag van vandaag voortduurt.
Interessante feiten uit de wereld van producten, een kijkje achter de schermen van fabrikanten en portretten van interessante mensen.
Alles tonen
