"Rhythm Paradise Groove" getest: alles erop en eraan, met extra gekte
1/7/2026
Vertaling: machinaal vertaald
"Rhythm Paradise Groove" is een muziekspel voor gekken, gemaakt door gekken. Dat bedoel ik als een compliment. Als je een Switch hebt en ritme in je bloed, moet je deze gekke achtbaanrit een kans geven.
Voordat ik begin: je vraagt je misschien af of ik per ongeluk de verkeerde omslagafbeelding voor deze recensie heb gekozen. Het antwoord is: nee. Dit is een screenshot van een minigame in «Rhythm Paradise Groove». Een willekeurige stockfoto van een knappe man aan zee. Welkom bij «Rhythm Paradise Groove».
Wat krijg je als je de absurde humor van de Wario Ware-games combineert met een muziekgame? «Rhythm Paradise Groove».
Nintendo's muzikale gamereeks zag in 2006 het levenslicht op de Game Boy Advance – aanvankelijk alleen in Japan. Op de Nintendo DS maakte «Rhythm Paradise» in 2011 de sprong naar westerse gebieden. Daar groeide het uit tot een culttitel onder Nintendo-fans en critici. De laatste aflevering voor de 3DS is al elf jaar geleden («Rhythm Paradise Megamix», 2015).
Met «Rhythm Paradise Groove» viert de bizarre reeks zijn comeback op de Switch. Ondanks enkele missers slaagt de game erin om terug te keren op het grote podium.
Twee knoppen en je ritmegevoel
Het spelprincipe van «Rhythm Paradise Groove» is heerlijk simpel: ik moet op de maat van de muziek op de A-knop drukken. Voor de afwisseling soms ook een richting op de D-pad. That's it.
De simpele twee-knopsbediening zorgt ervoor dat «Rhythm Paradise Groove» ook toegankelijk is voor mensen zonder enige game-ervaring. Zelfs mijn vriendin, die anders hyperventileert als ik haar een controller in handen druk (te veel knoppen, te veel sticks!), kan na aanvankelijke scepsis probleemloos meespelen.
Een waanzinnige selectie minigames
Simpel betekent echter niet makkelijk. Oh nee. Mijn ritmegevoel wordt op de proef gesteld in meer dan 80 singleplayer- en 30 multiplayer-minigames – een aanzienlijke omvang. Terwijl de eerste spelletjes heel makkelijk zijn, stelt «Rhythm Paradise Groove» me met toenemende speeltijd voor steeds moeilijkere tests, die me tot wanhoop drijven.
Voordat een minigame begint, krijg ik de basisprincipes uitgelegd. Ik leer welk personage ik bestuur, welke ritmes me te wachten staan en welke complicaties kunnen optreden. Na een optionele oefenronde begint het spel.
Als ik de uitdaging voltooi, ontgrendel ik het volgende scenario. Tussen de minigames wachten gekke remixes op me, waarin ik verschillende minigames wild door elkaar gemengd op één beat aanpak.
Ik hou van de breedte van de gekke minigame-ideeën en vraag me af welke bewustzijnsveranderende middelen de ontwikkelaars hebben gebruikt. De heerlijke Japanse humor, de visuele stijl en de overdreven soundtrack van de Japanse muzikant Tsunku ♂ zijn een kwestie van smaak. Als je erin kunt komen, wacht je een heerlijk all-you-can-eat-buffet van bizarre scenario's en ongewone liedjes.
Voorbeelden?
In deze minigame span ik met de A-knop de spieren van een bodybuilder aan om diverse vruchten op zijn biceps te laten dansen. Moet ik eens in het echte leven proberen (notitie aan mezelf: biceps trainen).
Hier ben ik een robot in een puddingfabriek (serieus, wtf?!), die met 🔽 de wiebelige desserts op de maat naar de lopende band transporteert. Bedorven puddings verpulvert hij met zijn laserogen (A-knop). Logisch.
Een van mijn favorieten is de «Paraplu-show», waarin ik een kleine paraplu speel die op de maat opent (A) en sluit (🔽) om de voorbijgangers te vermaken. Kawaii!
Vervelende afleidingen
Tijdens de minigames zorgen diverse onverwachte gebeurtenissen voor verwarring. Zoals bij deze hordenloop. Wat begint als een schattige pixel-art race met een rustig ritme (A om te springen, 🔽 om te bukken), escaleert tot een razendsnelle koortsdroom, met een ultrasnel tempo en een wazig scherm.
Bron: Nintendo
Of bij dit krabbenspel, waarbij ik met mijn scharen (links met ◀️, rechts met A) snoepjes in een zandgat transporteer (wat een zin). Ongeveer halverwege het lied blokkeert plotseling een blikje mijn zicht.
Bron: Nintendo
Ik heb meerdere pogingen nodig om te wennen aan de abrupte ritmewisseling bij de hordenloop en het blikje bij het krabbenspel te negeren. Uiteindelijk valt het kwartje en lijken de obstakels in mijn flow-toestand niet meer belangrijk.
En dat is precies wat de aantrekkingskracht van de minigames is – ogenschijnlijk onmogelijke taken overwinnen en te midden van de chaos proberen om op de een of andere manier in de beat te komen.
Een beetje frustratie tussendoor
Helaas zijn niet alle minigames voltreffers. Sommige scenario's bemoeilijken de toegang met onduidelijke beeldtaal en verwarrende geluidseffecten. Terwijl de reeds genoemde complicaties (ritmewisseling, blikje) tot het spelconcept behoren, lijken deze hindernissen onbedoeld.
Een recyclinggame is mijn absolute haatvoorbeeld. Daar moet ik blikjes met een hamer raken. Het probleem: de visuele aanwijzingen werken tegen de auditieve aanwijzingen. Het lijkt erop dat ik het blikje nu moet raken, maar de beat zegt dat ik nog moet wachten. De hulpmiddelen die de game me in de introductie geeft, verwarren bovendien, in plaats van te helpen.
Dat is enorm irritant. Zelfs als iemand een geladen pistool tegen mijn hoofd zou houden, zou ik hier de juiste timing niet kunnen vinden.
Afwisseling door multiplayer
In het laatste derde deel van de singleplayer-games had ik meer afwisseling gewild. Hoewel de scenario's oppervlakkig sterk van elkaar verschillen, is het verloop altijd hetzelfde. Ik hamer me op de maat van een gek lied door gekke scenario's. Steeds weer, in meer dan 80 minigames.
Afwisseling is er in diverse extra content die ik door goede prestaties ontgrendel. Ik krijg interactieve drumcomputers, een drumsimulator, verdere highscore-gebaseerde minigames of absurde lore-informatie over de personages.
Bijzonder geslaagd vind ik de ontgrendelbare «Beatspell»-modus. Een mini-RPG waarin ik met magische aanvallen monsters versla. De aanvallen voer ik uit door bepaalde toetsencombinaties op de maat van de gevechtsmuziek af te spelen. Een leuke extra die uit het repetitieve minigame-korset van de overige singleplayer-content breekt.
Mijn hoogtepunt van het spelpakket is echter de lokale modus voor maximaal vier aspirant-muzikanten. Ik weet niet wanneer ik voor het laatst zo hard heb gelachen in een multiplayer.
Net als de «Beatspell»-modus durven de multiplayer-content speelser te zijn dan de singleplayer-tegenhangers. Het gaat niet alleen om liedjes afspelen en de maat houden. In plaats daarvan confronteert de game ons met complexere spelsituaties. We moeten niet alleen in het ritme blijven, maar vaak ook samenwerken of tegen elkaar strijden. De toegankelijke twee-knopsbediening blijft daarbij behouden.
Ik hou bijvoorbeeld van «Tenniskrijgers». Gewapend met tennisrackets en ballen vechten we ons een weg door hordes monsters. Op de maat van de muziek slaan we de vijanden weg.
Helemaal uit de pas loopt «Op tijd snoepen». Het doel: precies om 15:00 uur met de A-knop een stuk taart pakken. Tijdens de countdown worden we geconfronteerd met diverse afleidingen. Honderdsten van seconden beslissen over winst en verlies.
Mijn favoriete spel is echter de «Kruisboogengel». In deze retro-geïnspireerde shooter is het de bedoeling om je een weg te schieten door blokken om in het midden een bom te raken. Mijn personage beweegt automatisch heen en weer op het ritme van de muziek. Alleen wie netjes op de maat de A-knop indrukt om te schieten, zal de blokken efficiënt wegschieten.
«Rhythm Paradise Groove» verschijnt op 2 juli voor de Switch. De game is mij door Nintendo ter beschikking gesteld voor testdoeleinden.
Conclusie
Een waanzinnig muziekspel vol creatieve ideeën en ‘what the fuck’-momenten
«Rhythm Paradise Groove» is een muziekspel dat in veel opzichten buiten de gebaande paden treedt. Het spelprincipe is heerlijk simpel – je moet in verschillende minispellen op knoppen drukken op het ritme van de muziek. Wat dit Switch-spel zo uniek maakt, is de ongelooflijk bizarre vormgeving. Steeds weer blijf ik even stilstaan en denk ik bij mezelf: «What the fuck». Niet omdat ik het spel slecht vind – integendeel. Mijn hersenen kunnen gewoon niet bevatten hoe iemand op al die heerlijk absurde ideeën kan komen.
Met meer dan 110 minigames biedt ‘Rhythm Paradise Groove’ een behoorlijke omvang. Niet alle minigames zijn een schot in de roos en over het geheel genomen had ik bij de singleplayer-content graag wat meer afwisseling gezien. Tot aan de aftiteling doe ik er zo’n tien uur over. Maar dan is het nog lang niet voorbij. Masochisten en andere gekken kunnen de speeltijd makkelijk verdubbelen of verdrievoudigen met medailles voor uitmuntende prestaties en perfect voltooide minigames. De geniale multiplayer-minigames zorgen voor nog meer leuke uurtjes met vrienden.
Laten we hopen dat fans niet weer meer dan tien jaar op een nieuw deel hoeven te wachten.
Pro
- een breed scala aan gekke scenario’s en ideeën
- een simpel, toegankelijk gameplay-principe
- geweldige multiplayer (zelfs nog beter dan de singleplayer)
- ruime omvang
Contra
- Niet alle minigames zijn een schot in de roos
- De minigames voor één speler lijken in de kern erg op elkaar
Omslagfoto: Nintendo
Domagoj Belancic
Senior Editor
Domagoj.Belancic@digitecgalaxus.chMijn liefde voor videospelletjes ontstond op vijfjarige leeftijd met de originele Gameboy en is in de loop der jaren met sprongen gegroeid.
Review
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonenDeze artikelen kunnen je ook interesseren
34 opmerkingen
later