Game
−9%
nieuw
EUR46,11 was EUR50,50
Bandai Namco Hello Kitty Party Land - Launch Edition
Switch 2, DE, FR, IT
"Hello Kitty Party Land": suikerschok op het spelbord
3/11/2026
Vertaling: machinaal vertaald
Wie 'Mario Party' van binnen en van buiten kent en van 'Hello Kitty' houdt, kan zich verheugen op een kleurrijk bordspelavontuur met een suikerlaagje. In vergelijking met het partyspel van Nintendo neem je het hier echter niet op tegen vrienden, maar speel je mét hen.
«Hello Kitty» nodigt me uit voor een enorm feest – als groot fan van het Sanrio-universum moet ik die uitnodiging natuurlijk accepteren! In de wereld van het kleine witte katje is er een eiland waar altijd een goede sfeer heerst. In «Party Land» wachten veel nieuwe vrienden en een groot minigame-paradijs op me.
Wanneer ik «Hello Kitty Party Land» speel, voel ik me nooit alleen. Als solospeler heb ik altijd de bewoners van het feesteiland aan mijn zijde. In de multiplayer-modus nemen mijn vriendinnen de plaatsen van de eilandbewoners in.
In het begin maak ik een schattige avatar aan en kies ik met welke speelkameraad ik het eiland betreed. Het Sanrio-universum is enorm en in «Hello Kitty Party Land» leer ik veel personages kennen die minder bekend zijn dan Cinnamoroll of Hello Kitty. Fun fact: de naam van Hello Kitty is eigenlijk Kitty White.
Virtueel bordspel met 45 minigames
Het hart van «Hello Kitty Party Land» zijn de bordspellen in de beste «Mario Party»-stijl. Er zijn slechts drie verschillende speelborden om uit te kiezen: «Buntes Blumen-Festival», «Tropischer Abendzauber» en «Neon-Zauber-Nacht». Op de speelvelden is het de bedoeling om in minigames zoveel mogelijk grondstoffen te verzamelen, zodat er 's avonds feestelijkheden kunnen plaatsvinden.
Om aan de gewenste grondstoffen te komen, gooi ik met de dobbelsteen en verplaats ik mijn pion klassiek volgens het aantal ogen. Als ik op een actieveld blijf staan, kan ik de eilandbewoners helpen bij hun werk: was ophangen, hotdogs besprenkelen met ketchup of voorwerpen sorteren. Deze hulpklusjes vinden plaats in een pop-upvenster bovenaan het scherm, terwijl de andere teams hun beurt doen. Als dank krijg ik grondstoffen zoals waterdruppels, bloemen of bliksemschichten.
Als ik op een minigame-veld stop, spelen alle teams samen. Het gaat hierbij om het gezamenlijk behalen van punten, niet om competitief spelen. Er zijn 45 minigames, waarvan er willekeurig één wordt gekozen. Er wordt gepuzzeld, fruit geschild of, zoals in «Mission: Impossible», laserstralen ontweken.
Als beloning krijgen alle teams enkele van de gezochte grondstoffen, die bij een van de verzamelpunten op het speelbord worden ingeleverd. Het maakt daarbij niet uit of een team 70 procent inlevert en de rest elk tien procent of helemaal niets bijdraagt aan de verzameling: het belangrijkste is dat het gezamenlijke doel wordt bereikt. Door het coöperatieve spelprincipe mis ik een beetje de ambitie om de minigames te winnen. Maar bij het Hello Kitty-universum past dit wel goed.
Mijn worp met de dobbelsteen is soms volkomen irrelevant
De speelborden zitten vol liefdevol vormgegeven details en zijn met hun felle kleuren en grappige personages mooi om naar te kijken. De spelregels zijn echter niet altijd even duidelijk. Soms blijft mijn personage bijvoorbeeld bij het passeren automatisch bij een winkel staan om de bewoners bij een taak te helpen, en soms niet. Hierdoor kan ik nooit inschatten of mijn avatar de gegooide afstand daadwerkelijk aflegt of tussendoor stopt.
De 45 minigames uit de bordspelmodus zijn ook zonder ze eerst vrij te spelen beschikbaar. Hoe beter ik presteer in deze games, hoe meer munten ik ontvang voor nieuwe outfits en accessoires. Bovendien speel ik door het spelen van de minigames nieuwe speelkameraden vrij.
Inhoudelijk zijn de minigames in «Mario Party»-stijl gevarieerd en met een extra portie schattigheid vormgegeven. Ik moet bijvoorbeeld in het geheim een aardbeientaart versieren, touwtrekken met kleurrijke linten of samen met mijn vrienden een streetfood-kraam runnen.
De minigames zijn nooit bijzonder uitgebreid of moeilijk, waardoor ook jonge feestgangers de regels snel begrijpen. Meestal heb ik alleen de stick en een actieknop nodig. Hierdoor voelen sommige spellen voor volwassen «Hello Kitty»-fans te simpel aan.
Bingo op een andere manier – oftewel minigames onder tijdsdruk
Terwijl ik de normale minigames in alle rust kan uitkiezen, gaat het er in de modus «Hulpjes-Bingo» stressvoller aan toe. Hierin staan hulpklusjes vermeld die ik al ken van de winkels op de speelborden. Onder tijdsdruk probeer ik er zoveel mogelijk te voltooien. Mijn drie (AI-)medespelers hebben hetzelfde doel. Zodra een taak is voltooid, kies ik de volgende, totdat er geen klusjes meer over zijn.
Elke voltooide taak wijst me een nummer toe, dat ik op mijn bingokaart aankruis. Aan het einde wint degene die de meeste bingo's heeft behaald. Dit is de enige spelmodus waarin ik tegen mijn vrienden speel. Alle andere zijn erop gericht om samen een hoge score te behalen. Omdat de «Hello Kitty»-wereld draait om vriendschap, waarin iedereen elkaar liefheeft, staat deze spelmodus in contrast met de coöperatieve minigames. Ik had de bingo niet nodig voor mijn spelervaring, omdat het alleen de kleine hulpklusjes betreft die het spel sowieso geen grote meerwaarde geven.
Bezigheden buiten de spellen om
Op het feesteiland van «Hello Kitty» is een groot winkelcentrum. Daar rust ik mezelf uit met nieuwe kledingstukken, accessoires of items zoals scheppen of gieters. Hiervoor geef ik munten uit die ik in minigames heb verdiend. Of ik gun mezelf een kleine adempauze in het restaurant.
Met een pluizige wolk die als lift fungeert, vlieg ik van het feesteiland naar de Sky Farm. Daar wied ik onkruid, oogst ik groenten en geef ik de planten in de tuin water, mits ik de daarvoor bestemde gereedschappen eerder in de winkel heb gekocht. Bovendien kan ik op de Sky Farm een grot verkennen, waarin ik cadeautjes van mijn speelkameraad ontvang en naar verborgen personages zoek. Als kleine adempauze tussen de kleurrijke games door is het een leuke afwisseling.
Veel personages met stickers om te verzamelen
In het winkelcentrum is een ruimte waar alle beschikbare speelkameraden wachten. Daar kan ik op elk gewenst moment mijn begeleider wisselen. Hoe langer ik met My Melody, Chococat en co. speel, hoe hechter onze band wordt. Lange gesprekken of inkijkjes in hun leven zijn er niet, waardoor ik de personages helaas alleen oppervlakkig leer kennen.
In plaats daarvan geven de personages me stickers om mijn stickerboek compleet te maken. Sommige figuren verschijnen pas in een gevorderd stadium van het spel. Bijvoorbeeld als ik dieper in de grot op de Sky Farm doordring of na het voltooien van bepaalde minigames. Het motiveert me om alle hoeken van Party Land te verkennen om mijn verzamelalbum te vullen. Dankzij vele kleine taken en talloze spellen is er veel te doen.
«Hello Kitty Party Land» is verkrijgbaar voor Switch en Switch 2. Bandai Namco heeft me een testexemplaar ter beschikking gesteld.
Conclusie
Zoals 'Mario Party', maar dan samen in plaats van tegen elkaar
"Hello Kitty Party Land" biedt precies wat ik ervan had gehoopt: een "Mario Party"-spelprincipe met schattige personages voor jong en oud. De game heeft geen lange uitleg over de besturing nodig en ik kan direct met mijn dierbaren aan de slag. In de bordspelmodus zijn de regels soms inconsistent. Dat verstoort de flow van het spel enorm. Daarom spring ik liever in de vele minigames, die visueel perfect in de suikerspinwereld van Hello Kitty passen en slechts enkele minuten duren. Ik vind het vooral leuk dat het coöperatieve aspect van het spel past bij de lore van "Hello Kitty": het Party Land is een plek vol vrienden die met elkaar spelen in plaats van tegen elkaar. Voor volwassenen is de ene of andere minigame misschien te eenvoudig. Dat was gezien de kindvriendelijke franchise te verwachten en is voor mij daarom prima. Wie uitdagende gameplay verwacht en graag duelleert met vrienden, zal hier teleurgesteld worden.
Pro
- bekend partyspelprincipe uit bordspellen en minigames
- alle 45 minigames zijn direct beschikbaar
- kleine taken buiten de spellen om zorgen voor afwisseling
- suikerzoete uitstraling
- Stickerboek wakkert verzamelwoede aan
Contra
- veel personages, maar geen mogelijkheid om ze beter te leren kennen
- Spelregels op de borden deels inconsistent
- Minigames te eenvoudig voor volwassen fans van Hello Kitty
Franziska Behner-Thang
Freelance Editor
info@franziskabehner.deAls kind had ik geen Gameboy of Super Nintendo. Daarom kwam ik pas op mijn vijftiende in de wereld van het gamen terecht. Sindsdien probeer ik op alle mogelijke manieren de verloren tijd in te halen. Maar als ik kijk naar het toenemende aantal spelreleases per jaar, lijkt de hele industrie tegen me samen te spannen.
Review
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonen
