Snelle wagens, wilde circuits: 'Star Wars: Galactic Racer' getest
7/10/2026
Vertaling: machinaal vertaald
Het idee is niet nieuw: een racespel in het 'Star Wars'-universum. Meer dan 20 jaar na 'Episode 1: Pod Racer' komt nu 'Galactic Racer'. Hoe goed is dit racespel uit de toekomst?
Het Keizerrijk is geschiedenis. Podracen bestaat al lang niet meer. Als naamloze rookie Shade probeer ik voet aan de grond te krijgen in de intergalactische raceserie. Met mij mee: mijn aapachtige monteur Hibi. Dankzij haar Schotse accent met hoge stem strijdt ze met Claptrap uit Borderlands om de titel «meest irritante NPC».
Om überhaupt aan de start te kunnen verschijnen, sluit Shade een shady deal met Darius Pax. Hij leidt de raceserie en is daarmee de Gianni Infantino van de intergalactische racesport. Of dat wel goed kan gaan...?
LET OP, SPOILERS!!!!!
Dat kan het niet. Logisch.
Het verhaal van «Galactic Racer» is voorspelbaarder dan de dominantie van Red Bull in het Formule 1-seizoen van 2023.
De drie bedrijven van het verhaal dienen tegelijkertijd als op zichzelf staande raceseizoenen. Ik reis van planeet naar planeet, rijd daar verschillende races, ontmoet onbekende gezichten of test nieuwe voertuigen. De individuele races kan ik niet opnieuw starten als ik achterop raak. Als ik te veel defecten oploop of word uitgeschakeld in de eliminatierace, waarbij de achterste persoon eruit vliegt, moet ik een van mijn ultra zeldzame tokens inleveren. Dat zijn de toegangskaartjes voor de raceserie.
Bedrijf 1: Wat in hemelsnaam?
De start is moeilijk, er zijn zoveel dingen om te beslissen:
Drie voertuigen zijn beschikbaar, meer dan een dozijn «pilotenstijlen» voor vooraf geïnstalleerde vaardigheden (wapen, schild, turbo), verbeteringen in de vorm van onderdelen en «gunsten» van NPC's voor boosts.
Klinkt ingewikkeld? Dat is het in het begin ook. «Galactic Racer» legt me niet veel uit en laat me gewoon racen. Termen als «ventilatie», «energie» of «naverbrander» zijn overweldigend. Gelukkig zijn er altijd korte uitleggen. Toch: het begin frustreerde me. Plotseling licht het scherm op en loeien de alarmen. Waarom? Geen idee. Na een paar runs raak ik eraan gewend. Andere termen zoals «overspanning» of «gekoeld» beginnen plotseling logisch te worden. En nu begint het plezier.
Bedrijf 2: Now this isn’t Podracing!
Na de eerste gewenningsfase begrijp ik de verschillende mechanismen. Bijvoorbeeld het dubbele turbosysteem dat ik met een druk op de knop kan inschakelen: de naverbrander geeft me extra stuwkracht zonder risico. De ramjet is krachtiger, maar risicovol. Als ik te lang op de turboknop blijf drukken, kom ik in het rode gebied, waarna mijn voertuig uit elkaar vliegt. De clou: het rode gebied geeft me nog eens extra stuwkracht. Door upgrades kan ik de rode zone verlengen of nog meer stuwkracht genereren. Groot risico brengt grote beloning.
Dat heb ik nodig. Alleen zo kan de hoofdconcurrent Kestar Bool op het circuit worden verslagen. En zelden wil ik een tegenstander zo graag verslaan als deze gladde, arrogante uitzonderlijke piloot. Tijdens de race bespot hij me, na de race wacht hij me op in de paddock en deelt hij verbale klappen uit. En in het begin rijdt hij me volledig zoek. Mijn voertuig is simpelweg te zwak. Als ik de laatste race niet win, moet ik opnieuw beginnen. Met een nieuw voertuig en een paar weinige, vast geïnstalleerde upgrades.
In plaats van door steriele menu's te klikken, kan ik tussen de races door in de paddock rondlopen, met NPC's praten, sponsorcontracten aannemen en mijn racer voorzien van upgrades. Dat is sfeervol en vertaalt zich direct naar het circuit. Voor de race loeien de motoren, in een minigame activeer ik mijn modules door de juiste toetsencombinatie in te drukken. En voor de perfecte start moet ik het gaspedaal doseren. Dan volgt sciencefiction-raceactie zoals ik die sinds «Wipeout XL» op de Playstation niet meer heb meegemaakt.
Het prachtig vormgegeven landschap raast voorbij, lange rechte stukken en wijde vlaktes wisselen elkaar af met meanderende tunnelsecties. De circuits op zes verschillende planeten voelen compleet anders aan: hier bevriest ijs mijn motor, daar oververhit lava het voertuig. De zon verblindt me in de woestijn, zoutstof dwarrelt rond op Crait en belemmert mijn zicht.
Deze eigenschappen van de planeten hebben ook invloed op mijn beslissingen: als ik mijn racer verkeerd optimaliseer, raakt hij mogelijk te snel oververhit in het woestijnlandschap van Jakku of loopt hij te veel schade op door zuurpoelen op de industriële planeet Sentinel I. Het perfecte voertuig bestaat niet, ik moet altijd compromissen sluiten. Dat begint al bij de keuze: Landspeeders zijn robuuste voertuigen die uitstekend geschikt zijn om weg te rammen, maar traag zijn in de bochten. Speeder Bikes zijn snel en wendbaar, maar uiterst fragiel.
Skimspeeders zijn een tussenweg. Alle drie de voertuigen kunnen krappe bochten met een druk op de knop nemen. Soms door te driften bij Landspeeders, soms door een speciale rem bij Speeder Bikes, die dan met extra kracht uit de bocht accelereren. Mijn favoriete wapen voor krappe bochten is de Skimspeeder, die dwars kan gaan staan en als op een mespunt door de bochten kan worden gestuurd, waarbij correcties dan niet mogelijk zijn. Ook hier: risico en beloning. En dan zijn er ook nog Podracers... Wat daarmee aan de hand is, moet je zelf ontdekken in de zijmissie met deze sympathieke kerel:
Bedrijf 3: Ik wil meer!
Zo race ik door de drie bedrijven en maak ik behoorlijk wat lawaai. Het geluidsontwerp van «Galactic Racer» is een van de beste en meest sfeervolle die ik ooit in een racegame heb gehoord. Hier knetteren de motoren, huilen de jets en rommelen de misfires. Enig kritiekpunt: de muziek. Het iconische John Williams-orkestgedoe past niet echt bij de actie. Dat is de bepalende invloed van de «Wipeout»-soundtracks, die me eind jaren 90 van hiphop naar elektronische muziek heeft getrokken, geen twijfel mogelijk.
Ondanks alle liefde voor «Galactic Racer» vervliegt het enthousiasme helaas na een zekere tijd. Wat in het begin overweldigt, is al snel repetitief. Ik zou meer planeten en meer gewichtige upgrades wensen. Natuurlijk zijn er meerdere wapens, boosts, de veel te machtige automatische piloot en daarmee wat afwisseling. Maar op de een of andere manier kom ik altijd uit bij vergelijkbare combinaties die te weinig van elkaar verschillen. Ook de mooi ontworpen circuits worden na verloop van tijd te eentonig. Meer circuits zouden wenselijk zijn.
Of de multiplayer-modus de motivatie hoog kan houden, moet nog blijken. Splitscreen voor actie op hetzelfde scherm is er in ieder geval niet. Jammer.
Zo verheug ik me na drie bedrijven over het feit dat er weer eens een echt goede sciencefiction-racer is met een fris concept, die met meer circuits en gewichtigere upgrades perfectie zou kunnen bereiken.
«Star Wars: Galactic Race» is beschikbaar voor pc, Xbox en Playstation 5. Mijn testversie werd mij door EA ter beschikking gesteld.
Conclusie
Bedankt! Eindelijk zijn sci-fi-racers terug!
'Star Wars: Galactic Racer' brengt me terug naar de gouden eeuw van sciencefiction-racers: waanzinnige snelheid, veel actie en een motiverende carrièremodus zijn de juiste ingrediënten. Vermeldenswaardig zijn vooral de uitstekende geluidseffecten. Helaas ontbreekt het aan het eind wat aan afwisseling. Te weinig circuits en upgrades die nauwelijks gewicht in de schaal leggen, zijn de grootste kritiekpunten.
Pro
- moordend tempo
- motiverende carrièremodus
- geweldige geluidseffecten
- veel upgrades
Contra
- te weinig trajecten
- Upgrades lijken vaak identiek
- geen splitscreen
- ongepaste soundtrack
Simon Balissat
Teamleader Editorial
Simon.Balissat@digitecgalaxus.chToen ik ruim 15 jaar geleden het familienest invloog, moest ik plotseling voor mezelf koken. Maar het duurde niet lang of deze noodzaak werd een deugd. Vandaag de dag is het rammelen met die potten en pannen een fundamenteel onderdeel van mijn leven. Ik ben een echte foodie en verslind alles, van junkfood tot met sterren bekroonde gerechten. Letterlijk. Ik eet veel te snel.
Review
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonen
