'':
Met "Theropods" waagt indie-ontwikkelaar Lost Token zich aan het point-and-click-genre zonder daarbij woorden te gebruiken – en het werkt.
De kind-krijger had zich haar leven waarschijnlijk anders voorgesteld: tijdens een wandeling in de jungle wordt ze samen met haar ouders aangevallen door een T-Rex. De moedige moeder verdedigt haar familie, maar valt ten prooi aan de gevederde veelvraat. Enkele jaren later is het kind een jonge vrouw geworden en slaat het noodlot opnieuw toe. Haar stam wordt aangevallen door een vijandige stam, haar vader wordt de schedel ingeslagen en zij moet vluchten. Uiteraard wil ze wraak nemen en haar dorp bevrijden.
Ook al doet de schattige pixel-graphics anders vermoeden: «Theropods» is brutaal. Er liggen wel eens uiteengereten lijken rond – ook al zijn die door de elementaire weergave maar moeilijk herkenbaar. Daarnaast biedt het spel interessante puzzels en een sfeervol verhaal dat bijna volledig zonder woorden uitkomt.
Gebrabbel in plaats van dialoogbomen
Ik bestuur de jonge, naamloze vrouw. Naamloos is ze, omdat het spel geen tekst bevat. Werkelijk geen. Ook het menu moet het doen met pictogrammen. Als de personages met elkaar praten, is alleen onverstaanbaar gebrabbel te horen – er wordt dus wel degelijk op een of andere manier gesproken. De stemmen irriteerden me in het begin, maar na verloop van tijd vond ik de «taal» sympathiek. Het doet me denken aan de volwassenen in de «Peanuts». Door de gebaren weet ik echter altijd precies wat ze zeggen en wat er aan de hand is.
Bron: Lost Token
Helemaal nieuw is het idee niet. De Tsjechen van Amanita Design vertellen in «Machinarium» of «Botanicula» al jaren woordeloos verhalen en laten hun figuren in een kunsttaal brabbelen. Toch is dit de grote kracht van «Theropods». Het spel toont me het verhaal en de sfeer puur via de pixel-beelden en het audiodesign. Dat maakt het spel toegankelijk en vergemakkelijkt de lokalisatie, omdat die niet nodig is.
Het verhaal wordt me verteld in filmische tussenfilmpjes, in plaats van zoals gebruikelijk vanuit het typische sidescrolling-perspectief. Dat vult elkaar goed aan en voelt sfeervol aan.
De soundtrack ondersteunt de scènes perfect. Geen van de stukken valt me echter in het bijzonder op – niet negatief en niet positief. Het sounddesign is geslaagd. De T-Rex klinkt angstaanjagend, en bij het rommelen van de berg heb ik daadwerkelijk de indruk dat deze elk moment kan instorten. Ook de gevechtsgeluiden klinken authentiek.
Van vuistbijl tot noodlanding
Naast de naamloze vrouw bestuur ik later ook een alien die op de planeet een noodlanding maakt. Ik wissel dus als het ware van de prehistorie naar een sci-fi-setting. De twist is geslaagd. Als ik de alien bestuur, interageer ik anders met de omgeving dan met de jonge krijger – de alien heeft bijvoorbeeld een robot tot zijn beschikking. Later vermengen de speelstijlen zich, vooral wanneer ik tussen de twee personages heen en weer wissel, wat goed is uitgevoerd.
Ik bestuur ze beide op de beste point-and-click-manier. Met de cursor wijs ik de personages aan waar ze heen moeten. Als ik met iets of iemand kan interageren, kleurt de cursor oranje. Dat is handig vanwege de pixelbrij. Anders zie ik niet altijd op het eerste gezicht waarmee ik kan interageren.
Rechtsboven bevindt zich een icoon voor mijn inventaris. Deze opent als ik erop klik. Hier kan ik voorwerpen selecteren of combineren. Door de pixelige weergave weet ik soms niet wat voor voorwerp ik zojuist heb opgepakt. Een blaaspijp hield ik bijvoorbeeld voor een stok en kwam daarom niet direct op de oplossing van een puzzel.
Precies hier ligt het enige zwakke punt van «Theropods»: de charmante pixel-optiek werkt tegen de puzzels in. Wat op de screenshot er mooi uitziet, is in de inventaris soms een raadspelletje. Dat interactieve objecten oranje oplichten als ik met de cursor eroverheen ga, helpt – ik moet het scherm echter toch pixel voor pixel afgaan. Een toets die me alle hotspots in één keer laat zien, ontbreekt. Dat is in 2026 eigenlijk standaard en had me doodlopende wegen bespaard.
Een hintsysteem is er niet. Dat is zelden nodig, omdat de scènes overzichtelijk blijven en ik nauwelijks voorwerpen meesleep. Doodgaan kan ik niet en ik kan het spel nooit onspeelbaar maken.
Solide puzzelkost, geen geit
Waarbij ik bij het cruciale punt voor een point-and-click-spel ben: de puzzels. De ontwikkelaars van Lost Token vinden het wiel niet opnieuw uit, maar leveren solide puzzelkost. Door uit te proberen kom ik altijd wel op de oplossing. Ze zijn soms logisch, bijvoorbeeld als ik vijf knoppen in een bepaalde volgorde moet indrukken, soms absurd, bijvoorbeeld als ik van de gif spuwende dino met een schedel het speeksel moet opvangen. De mix is leuk en zorgt voor vermaak.
Daarbij schiet ik in een vlot tempo op in het verhaal. In de ongeveer drie uur die ik nodig heb tot de aftiteling, voelt het spel nooit langdradig aan. Ik heb ook niet het gevoel dat ik iets mis. De omvang is precies goed.
Conclusie
Een adventure die zijn mond houdt
Pro
- Verhaal ook zonder tekst begrijpelijk
- geslaagde mix van prehistorie en sci-fi-setting
- goede mix van logische en absurde raadsels, geen enkele is oneerlijk
- geen loze ruimte, de omvang klopt
Contra
- Pixel-optiek maakt het herkennen van objecten lastig
- het wraakverhaal is voorspelbaar
Technologie en maatschappij fascineren me. Beide combineren en vanuit verschillende perspectieven observeren is mijn passie.
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonen
