«Agent 64: Spies Never Die» is ouderwets – en verrassend fris
"Agent 64" speelt bewust volgens de regels van oude N64-shooters. Dit zorgt voor verrassend frisse missies, maar brengt ook enkele eigenaardigheden terug die allang stof hebben verzameld.
Na een paar minuten met "Agent 64: Spies Never Die" weet ik hoe de vork in de steel zit. Voor me staan hoekige bewakers met uitdrukkingsloze gezichten. In mijn hand houd ik een pistool, waarvan het model bestaat uit een beperkt aantal polygonen. Op mijn scherm staat een lijst met missiedoelen. Ergens achter de volgende deuren liggen geheime documenten, computers of andere dingen die blijkbaar van groot belang zijn voor mijn missie.
Wie "GoldenEye 007" op de Nintendo 64 heeft gespeeld, zal zich snel thuis voelen.
"Agent 64: Spies Never Die" neemt veel meer over dan de grafische stijl van zijn grote voorbeeld. Ontwikkelaar Replicant D6 baseert zich consequent op het shooter-design van de late jaren negentig.
Daardoor stel ik mezelf tijdens mijn test steeds dezelfde vraag: hoe goed werken ideeën uit 1997 vandaag de dag nog?
Mijn missie past op een lijst
Voor elke missie krijg ik een opdracht. Ik moet een locatie infiltreren, voorwerpen vinden of bepaalde doelen voltooien. Daarna zet "Agent 64" me in het level af en laat me zelf uitzoeken hoe ik te werk ga.
Deze eenvoudige opbouw ontwikkelt snel een aangenaam ritme. In plaats van waypoints volg ik mijn omgeving. Ik open deuren, doorzoek kamers, schakel bewakers uit en onthoud routes. Na een paar pogingen ken ik al snel kortere wegen en weet ik waar gevaren loeren.
Dat maakt herhalingen aantrekkelijk en ik kan mijn beste tijden voor de levels verbeteren. Op hogere moeilijkheidsgraden komen er extra taken bij die me naar andere gebieden leiden. Deuren of secties die voorheen geblokkeerd waren, worden dan onderdeel van mijn missie.
Het wordt moeilijker als een taak me te weinig aanwijzingen geeft. Dan loop ik door reeds schoongemaakte kamers en zoek ik naar een deur of een voorwerp dat ik over het hoofd heb gezien. Juist omdat "Agent 64" geen waypoints gebruikt, moeten de levels hun opbouw duidelijk overbrengen.
Eerst kijken, dan schieten – meestal dan toch
Ook de gevechten zijn duidelijk gebaseerd op het voorbeeld "GoldenEye 007". Vijanden staan in kamers, patrouilleren of reageren op mijn aanwezigheid. Vaak kan ik een gevecht gecontroleerd beginnen. Een paar seconden later vliegen kogels door de kamer en rennen meerdere bewakers op me af.
De wapens voelen bewust eenvoudiger aan dan in een moderne militaire shooter. Nauwkeurige animaties, complexe ballistiek of tactische dekkingsmechanismen spelen een kleinere rol. "Agent 64" richt zich op directe schietpartijen.
Dat past bij het tempo van de missies.
Ik ren door een gang, schakel twee vijanden uit, pak hun munitie op en open de volgende deur. Daarachter wachten de volgende bewakers al. Gevechten duren zelden lang en vertragen mijn weg door de levels nauwelijks.
De bewust ouderwetse vijandelijke AI helpt hierbij. Sommige bewakers merken me pas op korte afstand op of reageren vertraagd. Af en toe rollen ze opzij in plaats van direct aan te vallen. Ook de animaties lijken hier en daar houterig. Dit zorgt voor curieuze momenten en maakt sommige gevechten gemakkelijker dan ze zouden moeten zijn.
Het jaar 1997 ziet er verrassend mooi uit
Visueel trekt "Agent 64" zijn tijdreis consequent door. Figuren bestaan uit weinig polygonen, gezichten uit eenvoudige texturen en wapens zijn bewust grof gemodelleerd. Daarbij komen overzichtelijke kamers met heldere vormen en spaarzame details.
Toch ziet het spel er beter uit dan ik me mijn N64-herinneringen herinner. "Agent 64" neemt de stijl van de spellen van toen over, maar levert een schoon en vloeiend beeld. Dat lijkt meer op mijn verheerlijkte mooie herinnering aan 1997 dan op een spel dat daadwerkelijk toen is uitgekomen. Juist deze mix bevalt me. "Agent 64" ziet er oud uit, zonder technisch oud aan te voelen.
Vooral de soundtrack vind ik sterk. De muziek raakt perfect die licht overdreven spionagetoets en draagt veel bij aan de sfeer van de missies. Meer dan eens betrap ik mezelf erop dat een nummer na het spelen nog in mijn hoofd blijft hangen.
Ook bij de details speelt Replicant D6 met mijn herinnering aan die tijd. In een level ontdek ik bijvoorbeeld een aangesloten spelconsole. Daarbij komen kleine verwijzingen naar "GoldenEye" die zich tussen de hoekige meubels en figuren verstoppen. Zulke Easter Eggs passen bij de sowieso liefdevolle nabootsing van het N64-tijdperk.
Hoe langer ik speel, hoe interessanter ik een andere vraag vind: waar eindigt de hommage en waar begint simpelweg oud spelontwerp?
"Agent 64" beweegt zich voortdurend op deze grens.
Splitscreen hoort bij de tijdreis
Bij een spirituele opvolger van "GoldenEye" hoort nog iets anders: multiplayer.
"Agent 64" biedt naast zijn solocampagne ook coöp en competitieve multiplayer-wedstrijden. Lokaal kan ik via splitscreen met z'n tweeën missies voltooien. Online nemen tot acht personen het tegen elkaar op in bijvoorbeeld Deathmatch, Briefcase of Zone.
Alleen al het bestaan van het splitscreen past prachtig bij het concept.
Lokale multiplayer is tegenwoordig zeldzaam geworden bij grote shooters. "Agent 64" brengt daarmee een stukje van die tijd terug, waarin vier mensen voor dezelfde televisie zaten en vervolgens ruzie maakten over wie stiekem naar het beeld van de anderen had gekeken. Heerlijke herinneringen.
De campagne kan samen worden gespeeld. Met z'n tweeën voelt het veel losser aan en zorgt het door de eenvoudige vijandelijke AI en spontane situaties steeds weer voor humoristische momenten.
De singleplayer blijft echter het centrum van het spel. Replicant D6 noemde het tijdens de ontwikkeling een speerpunt.
Dat vind ik de juiste beslissing. Daar komen de grootste sterke punten van het retro-concept tot hun recht.
"Agent 64: Spies Never Die" werd mij ter beschikking gesteld door Replicant D6. Het spel is sinds 11 augustus beschikbaar voor de pc.
Conclusie
Een tijdreis die de moeite waard is
"Agent 64: Spies Never Die" vangt de charme van klassieke N64-shooters verbazingwekkend goed. De compacte missies, de extra doelen op hogere moeilijkheidsgraden en de geweldige spionagesoundtrack maken de reis naar 1997 voor mij bijzonder geslaagd. De consistente retro-look pakt het tijdperk geloofwaardig op, zonder er technisch in vast te lopen.
Helemaal vlekkeloos verloopt de reis naar de jaren 90 echter niet. De vijandelijke AI komt soms onhandig over, de animaties zijn af en toe houterig en sommige missiedoelen geven me te weinig oriëntatie. Deze eigenaardigheden doen me eerder denken aan de zwaktes dan aan de charme van de voorbeelden.
De tijdreis werkt voor mij ook buiten de voor de hand liggende "GoldenEye"-parallellen. "Agent 64" neemt oude ideeën over die tot op de dag van vandaag hun aantrekkingskracht hebben behouden, en maakt er een shooter van die ik graag aanbeveel.
Pro
- consequente retro-look met een sterke nostalgiefactor
- compacte missies met een hoge herspeelwaarde
- extra missiedoelen afhankelijk van de moeilijkheidsgraad
- geweldige spionagesoundtrack
- Coöp en splitscreen
Contra
- zwakke vijandelijke AI
- soms houterige animaties
Mijn interesses zijn gevarieerd, ik geniet gewoon graag van het leven. Altijd op zoek naar nieuws over darten, gamen, films en series.
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonen
