'Nivalis Nights' verliest mij in het dagelijkse cyberpunk-leven
'Nivalis Nights' belooft een leven in een enorme cyberpunk-metropool. Ik run winkels, leer de bewoners kennen en bepaal zelf welke verhalen ik wanneer volg. Alleen ontwikkelt dit dagelijks leven bij mij nauwelijks enige aantrekkingskracht.
Mijn opdrachtenlijst zit goed vol. Ik moet met iemand praten, ergens iets ophalen en als het uitkomt nog bij iemand langsgaan. Er duiken regelmatig nieuwe klusjes op die geduldig wachten tot ik ze afhandel.
Dus ga ik op pad. Op weg naar mijn eigenlijke bestemming doe ik nog snel een andere klus. Die ligt toch al bijna op mijn route. Handig. Maar na een paar uur merk ik dat ik steeds minder vaak uit nieuwsgierigheid door Nivalis dwaal. In plaats daarvan plan ik mijn routes zo efficiënt mogelijk en vink ik het ene punt na het andere af in mijn logboek.
Eigenlijk zou deze vrijheid geweldig moeten aanvoelen. Bij mij komt er echter steeds meer een ander gevoel op: verveling.
«Nivalis Nights» combineert levenssimulatie en management. In plaats van de cyberpunkwereld te redden, probeer ik er een bestaan op te bouwen. Ik neem restaurants en andere horecagelegenheden over, verdien geld, investeer in mijn bezittingen en zorg ondertussen voor woningen, relaties en vrijetijdsactiviteiten.
Een stad die me minder indruk maakt dan ik had gehoopt
Nivalis heeft visueel alles in huis om me geboeid te houden. De cyberpunkstad strekt zich uit over meerdere niveaus, overal lichten reclameborden op tussen de wolkenkrabbers en regen verandert de straten steeds weer in spiegelende neonvlakken. Op het eerste gezicht krijg je de indruk van een dichtbebouwde metropool, waar achter elke hoek iets zou kunnen gebeuren.
In screenshots en trailers komt de stijl op mij veel sterker over dan in het spel zelf. Veel straten zijn minder gedetailleerd dan ik had verwacht. De hoekige voxel-look past in principe wel bij de cyberpunkwereld, maar komt in de praktijk vaak grover en eenvoudiger over dan ik had gehoopt.
Ook de personages vallen visueel niet echt op. Gezichten zien er vaak vlak en weinig expressief uit, houdingen en bewegingen zijn soms wat stijf. Kleding en oppervlakken blijven relatief eenvoudig. Juist naast de vele lichtbronnen, reflecties en details in de omgeving valt dit contrast op.
De belichting zorgt toch steeds weer voor mooie momenten. Het eerste wow-effect verdwijnt bij mij echter snel.
Dat valt vooral op omdat ik zo veel onderweg ben. Als ik al minutenlang van de ene bestemming naar de andere loop, moet de omgeving voor mij meer zijn dan alleen een mooi decor. Ik wil dingen ontdekken, even stilstaan of op zijn minst het gevoel hebben dat een omweg de moeite waard is. In plaats daarvan concentreer ik me steeds vaker alleen nog maar op het volgende merk.
Oriëntatie zonder echt overzicht
Nivalis bestaat uit verschillende, van elkaar gescheiden stadsdelen die ik binnen hun grenzen vrij kan verkennen. Voor langere afstanden tussen de wijken gebruik ik taxi’s of de metro, terwijl andere delen van de gigantische cyberpunkstad slechts decor blijven. Nivalis is meer een verzameling grotere gebieden dan een open wereld.
Binnen deze gebieden helpt het spel me met verschillende indicatoren om de weg te vinden. Het laat me de richting naar de bestemming zien en geeft aan of er een opdracht in mijn huidige wijk is. Vooral als je meerdere openstaande opdrachten hebt, is dat handig, want zo kun je grofweg plannen wat je onderweg kunt afhandelen.
De aanwijzingen brengen me soms wel in de war. Soms geeft het bijvoorbeeld een metrostation of een taxi aan als daadwerkelijke bestemming, terwijl die alleen maar dienen als verbinding naar een ander district. Zonder gedetailleerde kaart van de afzonderlijke wijken vind ik het bovendien lastig om routes binnen een wijk te volgen. Meestal weet ik wel welke kant ik op moet, maar hoe ik daar precies kom, is me niet altijd meteen duidelijk.
Bovendien mengt Ava, mijn AI-assistente die me door delen van het spel loodst en me helpt bij gesprekken, zich steeds weer in het midden van mijn verkenningstocht. Deze onderbrekingen komen ongevraagd en halen me eerder uit de flow van het spel dan dat ze me helpen.
Managen met de handrem erop
De zaken brengen in ieder geval wat meer structuur in het spel. Ik kan personeel aannemen en taken beetje bij beetje uitbesteden. Heel fijn: met een restaurantmanager hoef je op een gegeven moment niet meer zelf ingrediënten in te kopen. Ook andere taken kun je aan medewerkers delegeren.
Ik moet nog steeds in de gaten houden hoe mijn personeel wordt ingezet en of de zaak goed draait. Tegelijkertijd vind ik de inrichtingsmogelijkheden wat beperkt. Ik kan wel invloed uitoefenen, maar heb zelden het gevoel dat ik een zaak tot in de details kan vormgeven.
Veel ontmoetingen, weinig binding
In Nivalis leer ik voortdurend nieuwe mensen kennen. Veel van hen sturen me op pad, vertellen me over hun problemen of duiken later weer op. Slechts enkelen slagen er tot nu toe in om in mijn geheugen te blijven hangen.
Ook de gesprekken blijven voor mij vaak wat oppervlakkig. Ze geven me wel wat ik moet weten, maar krijgen zelden een eigen toon. Vaak luister ik, kies ik een antwoord en ga ik daarna verder naar de volgende bestemming.
Relaties zouden deze ontmoetingen moeten verdiepen. Voor mij voelen ze echter meer aan als een extra systeem dat naast de overige activiteiten draait. Ik mis vaak het gevoel dat er uit afzonderlijke ontmoetingen daadwerkelijk een band ontstaat.
«Nivalis Nights» is me ter beschikking gesteld door 505 Games. Het spel is sinds 29 september beschikbaar voor de pc.
Conclusie
Een kleurrijke stad die snel vervaagt
Pro
- sfeervolle cyberpunk-atmosfeer in individuele momenten
- vrije volgorde bij veel opdrachten
Contra
- veel taken voelen als afvinkwerk
- De stad oogt minder levendig en gedetailleerd dan gehoopt
- Personages en relaties blijven bleek
- Het management biedt weinig diepgang en creatieve vrijheid
- Oriëntatie binnen de districten is onnodig ingewikkeld
Mijn interesses zijn gevarieerd, ik geniet gewoon graag van het leven. Altijd op zoek naar nieuws over darten, gamen, films en series.
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonen
