'Silent Hill Townfall': twee protagonisten, zombies en heel veel sluipen
21/9/2026
Vertaling: machinaal vertaald
Foto's: Franziska Behner-Thang
"Silent Hill: Townfall" keert terug naar zijn griezelige wortels en richt zich op een mix van puzzels en sluipgedeelten in een mistige stad. Protagonist Simon blijft daar niet lang alleen.
Na de eerste trailers en de speelsessies was ik er zeker van: in «Silent Hill: Townfall» neem ik de rol aan van Simon, die door de mist in de kuststad St. Amelia sluipt.
Om niemand te spoilen, blijf ik in deze tekst zo vaag mogelijk – als je volledig blind het spel in wilt gaan, kun je beter pas na de aftiteling terugkomen. Wat ik tot aan mijn testversie niet wist: dat is slechts het halve verhaal!
Naast Simon kruip ik in de huid van nog een ander personage om de gebeurtenissen in de stad vanuit haar perspectief te beleven.
Simon zegt: Zoe, waar ben je?
Aan het begin van het spel word ik wakker als Simon aan de rand van de stad en verken ik het gebied rond de haven. St. Amelia is al volledig gehuld in de gelijknamige mist en lijkt uitgestorven. Posters informeren de bewoners dat de voorraden bijna op zijn, dat bewoners worden geëvacueerd en dat de medische zorg met grote problemen kampt.
Een doktersbezoek zou voor Simon zeker nuttig zijn, want aan zijn handrug zijn een canule en een slang voor infusen bevestigd. De door amnesie geplaagde protagonist neemt het laconiek op, net als de gebeurtenissen in de stad. Langbenige schaduwwezens die door de mist trekken en monsters die hem met een paar klappen neerslaan, worden zonder vragen geaccepteerd. Dus accepteer ik zijn gelatenheid ook en stort ik me in het avontuur.
Simon moet op zoek naar verpleegster Zoe om meer te weten te komen over de gebeurtenissen in St. Amelia. Daarvoor volg ik aanwijzingen en puzzel ik me door de stad om haar spoor te volgen. Zodra ik haar heb gevonden, draait «Silent Hill: Townfall» volledig om en kruip ik in de rol van Zoe.
Gedurende de hele speeltijd wissel ik op vastgestelde punten in het verhaal automatisch tussen de protagonisten. Beide verhaallijnen sturen op elkaar af, maar lopen niet parallel. Gebeurtenissen die ik met Zoe beleef, zijn bij Simon al lang gebeurd en geven waardevolle aanwijzingen voor het verdere verloop van het spel.
Protagonist #1 – Simon
Simon mist herinneringen, maar geen kracht. Hij grijpt rondslingerende planken of buizen en vecht daarmee tegen de monsters. De gevechtsmechaniek beperkt zich tot simpel slaan en blokkeren. Omdat voorwerpen in het gevecht slijten, is dit geen duurzame oplossing. Later krijg ik een vuurwapen, dat uiterst effectief is, maar ook erg luid en andere vijanden op mij attent maakt. Nog afgezien van het tekort aan munitie in het spel.
Simon is geen superheld met een stalen huid. Een paar treffers zijn genoeg om hem tegen de grond te werken. Een actief gevecht met de vijanden vermijd ik zoveel mogelijk. «Silent Hill: Townfall» zet in op een stealth-systeem. Items zoals bakstenen en flessen kunnen genretypisch worden gebruikt voor afleiding en talloze kasten dienen als schuilplaats.
De meestal zombieachtige vijanden zijn gevoelig voor geluid en stormen direct op me af als ik ren of in hun gezichtsveld verschijn. Een donderslag dient als akoestisch signaal dat ik ben ontdekt en word achtervolgd. Ben ik snel genoeg in een wandkast verdwenen, dan laten de vijanden binnen enkele seconden Simon met rust. In het begin bestempelde ik dit systeem als "domme AI", maar na verloop van tijd blijkt dat ik anders geen schijn van kans zou hebben.
Protagonist #2: Zoe
Kort nadat ik in de rol van Zoe kruip, ontdek ik dat ze verpleegster is in St. Amelia. Ze heeft de ramp, wat die ook mag zijn, vanaf het begin meegemaakt. Al snel wordt duidelijk dat Zoe een band heeft met Simon, die ik om spoilerredenen niet nader zal beschrijven.
Zoe speelt anders dan Simon. Ze kan geen wapens gebruiken en moet zich bijzonder stil door de stad sluipen. In een ziekenhuis wordt deze mechaniek tot het uiterste gedreven. Om benodigde items te vinden, moet ik elke kamer in de kliniek doorzoeken en de vijanden uit de weg gaan. Het analyseren van de bewegingspatronen van de vijanden en erlangs sluipen is in de eerste drie kamers leuk. Na een halve afdeling met talloze kamers wordt het routineklus en rekt het het spel onnodig.
Mijn speeltijd als verpleegster opent niet alleen een nieuw perspectief, maar ook heel nieuwe gameplay-aspecten. Passend bij haar beroep bevind ik me later bijvoorbeeld in een operatiekamer en moet ik, onder leiding van een arts aan de telefoon, een patiënt verzorgen. Röntgenfoto's evalueren, zuurstofgehalte in het bloed meten en zelfs intuberen maken deel uit van het spel.
Back to the Roots
«Silent Hill: Townfall» keert met zijn spelmechaniek terug naar de wortels van de serie en stelt naast het sluipen het puzzelen centraal. Beide personages staan bijna permanent voor opdrachten die opgelost moeten worden door aanwijzingen te combineren. De puzzels zijn divers: soms moeten video's worden geanalyseerd en cijfercombinaties worden gevonden. Op andere plekken plaats ik voorwerpen op een weegschaal of combineer ik informatie om een bloedtransfusie te geven.
Questmarkers of exacte instructies zijn er niet. Waar ik de volgende aanwijzingen of benodigde items krijg, moet ik zelf uitzoeken. Daarvoor lees ik rondslingerende documenten, bekijk ik de inrichting in de huizen nauwkeurig en bel ik telefoonnummers die ik in de loop van de speeltijd op verschillende plekken in St. Amelia vind. Dat versterkt het gevoel er alleen voor te staan.
Beide personages zijn uitgerust met een draagbaar apparaat dat helpt bij het oplossen van puzzels en het herkennen van vijanden. Simon heeft een CRTV (een soort zaktelevisie) die via ruis de aanwezigheid van wezens meldt. Op het kleine scherm is binnen een bepaalde straal af te lezen waar ze zich bevinden. Het gebruik ervan vereist wat gewenning voordat het een trouwe metgezel wordt.
Het kleine apparaat ontvangt bovendien video-opnames die naar Simon worden gestuurd. Sommige sequenties moeten eerst via de gyroscoopbesturing van de DualSense-controller van de PS5 worden gekalibreerd. Via de bewegingsbesturing vind ik eerst het gevraagde signaal en stel ik vervolgens de kleuren in om de voltooide video af te spelen. Dat vereist vingervlugheid en schudt me echt wakker nadat ik urenlang om tafels heb geslopen.
De bewegingsbesturing van de controller wordt steeds opnieuw gebruikt. Zoe moet bij de intubatie van haar patiënt een slang in de keel inbrengen en de instrumenten uitlijnen. Dat wordt eveneens gedaan door de PS5-controller te bewegen.
In tegenstelling tot Simon heeft zij geen draagbaar video-afspeelapparaat, maar een pager. Via het kleine apparaat ontvangt ze instructies en via knipperende stippen aan de rand van het scherm aanwijzingen over waar vijanden zich bevinden. Deze vage informatie maakt het voor de weerloze verpleegster bijzonder moeilijk om zich door de stad te bewegen.
Lange tijd begrijp ik niet wat er in St. Amelia aan de hand is. Sommige aanwijzingen zijn zo duidelijk dat ik ze voor een afleidingsmanoeuvre houd en mijn onderzoek overboord gooi, om vervolgens door de volgende absurditeit verrast te worden. «Silent Hill: Townfall» verstaat de kunst om een uitgestorven stad zonder veel dialogen met inhoud te vullen. Dat ligt niet alleen aan het verhaal zelf, maar ook aan de manier waarop het verteld wordt. Twee protagonisten wier verhaal samenkomt, een dichte sfeer en veel gebieden die uitnodigen tot verkenning, vormen een samenhangend geheel. Daaraan draagt ook de fantastische soundscape bij: krakend hout, goede nasynchronisatie en een onbehaaglijk achtergrondgeluid dat voor kippenvel zorgt.
Hoewel «Silent Hill: Townfall» er op het eerste gezicht fantastisch uitziet, stelt de technische staat op het tweede gezicht teleur. Zelfs in de kwaliteitsmodus op PlayStation 5 laden texturen regelmatig na, wat de immersie voor mij behoorlijk drukt. Ik wil niet alleen klagen over de graphics: de mist in de stad ziet er verrassend echt uit en de vele details in de toegankelijke huizen zijn ongeëvenaard. Jammer dat «Townfall» dit niveau niet constant kan vasthouden.
«Silent Hill: Townfall» verschijnt op 24 september 2026 voor PS5 en pc. Ik heb het voor deze test als recensie-exemplaar voor PlayStation 5 ontvangen.
Conclusie
Zo moet "Silent Hill" zijn
Nauwelijks jumpscares, maar wel heel veel griezelige wezens, een warrig verhaal en verrassend walgelijke momenten: «Silent Hill: Townfall» graaft diep in de franchise-kist en haalt de goede elementen uit eerdere games tevoorschijn om ze op een nieuwe manier te combineren. De rudimentaire gevechten met Simon voelen enerzijds realistisch aan, omdat hij geen held uit een superheldenfilm is. Anderzijds kan de hulpeloosheid van beide hoofdpersonen soms frustrerend zijn. Vooral als ik eindeloos achter vijanden aan moet sluipen en het allemaal een hele klus wordt.
Toch hoort sluipen bij «Silent Hill» en werd het in het verleden schandalig verwaarloosd. Wie denkt dat hij blindelings door het spel kan rennen, zit bij «Silent Hill: Townfall» helemaal verkeerd. Overal zitten hints verstopt en vooral filmpjes moet je tot in het kleinste detail analyseren om puzzels op te lossen. Op een paar uitzonderingen na zijn de meeste hersenkrakers logisch op te lossen.
‘Silent Hill: Townfall’ is lekker afwisselend: lastige puzzels worden afgewisseld met Zoe’s ongewone opdrachten, waardoor de game me steeds weer verrast. Nog griezeliger dan de vijanden is de geweldige geluidsomgeving. Daar staat tegenover dat ik wel wat minpunten moet geven voor het regelmatig herladen van texturen. Toch is «Silent Hill: Townfall» een geslaagde horrorgame die met zijn first-person-perspectief en de focus op puzzels terugkeert naar zijn roots.
Pro
- twee protagonisten met een verweven geschiedenis zorgen voor afwisseling
- Terug naar de basis met stealth en weinig gevechten
- dichte sfeer ondanks de uitgestorven stad
- harmonisch klankbeeld
- gedetailleerde graphics en veel toegankelijke gebouwen
- steeds weer ongebruikelijke spelideeën
Contra
- texturen die worden geladen
- Camera soms onnodig geplaatst
- sommige puzzels voelen aan als trial-and-error
- Gevechten zeer rudimentair
Franziska Behner-Thang
Freelance Editor
info@franziskabehner.deAls kind had ik geen Gameboy of Super Nintendo. Daarom kwam ik pas op mijn vijftiende in de wereld van het gamen terecht. Sindsdien probeer ik op alle mogelijke manieren de verloren tijd in te halen. Maar als ik kijk naar het toenemende aantal spelreleases per jaar, lijkt de hele industrie tegen me samen te spannen.
Review
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonenDeze artikelen kunnen je ook interesseren
Toon alle
Deze artikelen kunnen je ook interesseren
9 opmerkingen
later