'Street Fighter' drukt op de juiste knoppen, maar doet er niets mee
Met veel oog voor detail en een hoop fanservice brengt 'Street Fighter' de cultgame en de jaren 90 naar het witte doek. Nu zou de film alleen nog maar goed moeten zijn.
Geen zorgen: deze filmrecensie is spoilervrij. Ik verklap je niet meer dan wat al bekend is en in de trailers te zien is. «Street Fighter» draait vanaf nu in de bioscoop.
«Round 1 – Fight!», ik weet niet hoe vaak ik die aankondiging in de zomer van 1993 heb gehoord, maar het was zeker ongepast vaak. Het was het jaar waarin we onder vrienden met «Street Fighter» voor de Super Nintendo virtueel op elkaars gezicht ramden wat we konden. De game bezorgde ons enorm veel plezier, uitbundig overwinningsgejuich, woede-uitbarstingen inclusief vernielde joypads en kortstondige vriendschapsbreuken. Aan al die dingen herinnert de nieuwe «Street Fighter»-film me – die ik verder nogal vergeetbaar vind.
Waar het over gaat
De twee vechtsporters Ryu (Andrew Koji) en Ken (Noah Centineo) waren ooit als broers, maar door een ingrijpende gebeurtenis hebben ze elkaar jarenlang niet gezien. Gelegenheid voor een weerzien biedt in 1993 het World Warrior Tournament, waarvoor Chun-Li (Callina Liang) hen beiden uitnodigt. Ryu had deze krachtmeting zes jaar eerder gewonnen, wat echter niet zonder bijwerkingen bleef. Het nieuwe World Warrior Tournament is uitgeschreven door de doorgedraaide dictator M. Bison (David Dastmalchian), die daarmee zijn eigen sinistere plannen nastreeft. Nou vooruit: «Round 1 – Fight!» Of zoiets.
Street Fighters, waar je ook kijkt
Sinds de allereerste «Street Fighter»-game uit 1987 zijn er talloze titels bijgekomen; de tot nu toe laatste – «Street Fighter 6» – kwam in 2023 uit. Ook is de wereldwijd bekende en geliefde vechtgame al verfilmd: ten eerste is er «Street Fighter» met Jean-Claude Van Damme uit 1994. Die is gewoon zo slecht dat hij weer goed is – wat mijn 17-jarige ik natuurlijk heel anders zag. Dan toch liever «Street Fighter II – The Animated Movie» uit hetzelfde jaar. Over «Street Fighter: The Legend of Chun-Li» (2009) kan ik niets zeggen, omdat ik hem nooit heb gezien. Wat gezien dezeer bescheiden beoordelingen waarschijnlijk ook nooit zal veranderen.
«Round 2 – Fight!»
Nu haalt dus een nieuwe «Street Fighter»-film het witte doek. Verantwoordelijk daarvoor is Kitao Sakurai, die onder andere bij meerdere afleveringen van «Beef» en «Twisted Metal» de regie voerde. Zijn vertaling ademt de geest van de games als geen enkele andere live-action verfilming daarvoor. De setting, de personages, hun outfits, special moves en achtergrondverhalen – dat alles schreeuwt om «Street Fighter 2». Het verhaal daarentegen – dat nota bene op een post-it past – baseert zich op de «Street Fighter Alpha»-reeks.
De film in 1993 situeren, dus in het jaar waarin «Street Fighter 2» voor de console wereldwijd voor furore zorgde, is een slimme zet van Sakurai. Zo wemelt het niet alleen van de verwijzingen en easter eggs naar de game, ook de jaren 90 klinken constant door. Daarvan getuigen naast de soundtrack en het MTV-logo ook scènes in anime-stijl uit die tijd. Dat wekt nostalgische gevoelens op – tenminste bij degenen die dit decennium zelf hebben meegemaakt. Maar zwelgen in herinneringen aan de «goede oude tijd» maakt nog geen goede film. Dat is bij «Street Fighter» helaas niet anders.
Bron: Paramount Pictures
«You lose»
Regisseur Sakurai neemt veel tijd om het verhaal uit te diepen en de figuren te introduceren. Omdat de film in de eerste plaats om hen en hun relatie draait, ligt het zwaartepunt daarbij op Ryu en Ken. In het verdere verloop komen de andere personages erbij, de een prominenter, de ander terloopser. Wat ze allemaal gemeen hebben: ze komen dicht in de buurt van hun game-voorbeeld. Dat dat deels natuurlijk komisch en overdreven oogt, is ongetwijfeld een bewuste fanservice. Ik vond het wel wat. Wat ik niet leuk vind, is hoe weinig Sakurai doet met deze zorgvuldig uitgewerkte expositie.
Zodra het toernooi begint, verwordt precies dat tot bijzaak – en de film tot een hopeloze chaos. En alsof dat het plot was, rijgt de ene onsamenhangende scène zich soms aan de andere, zodat ik me moet afvragen of ik mogelijk de context heb gemist (nee, dat heb ik niet!). Bij vlagen waan ik me in een videoclip. Dat mag dan passen bij het MTV van toen, de film doet deze «montagekunst» geen goed. In het kader van de showdown is er dan toch nog wat verhaal – alleen om er vervolgens een einde aan te breien dat ik simpelweg als een brutaliteit ervaar. Maar hé, als er maar druk aan een vervolg wordt geschreven, zoals de regisseur zelf zei...
Bron: Paramount Pictures
De acteerprestaties blazen me ook niet van mijn sokken. Daar had ik bij een «Street Fighter»-verfilming eerlijk gezegd ook helemaal niet op gerekend. Het best bevallen me nog Vidyut Jamwal als Dhalsim en Akuma-acteur Joe Anoa'i, die bij worstelfans beter bekend zou moeten zijn als «Roman Reigns». David Dastmalchian («Prisoners», «The Suicide Squad») oefent zich als Bison in (bewust of onbewust) overacting, en met Cody Rhodes als Guile heeft een andere worstelaar het een of andere moment aan zijn zijde. De rest speelt discreet tot houterig. Helemaal niet overtuigd ben ik van Noah Centineo. Omdat hij als Ken een van de hoofdrollen speelt, is dat natuurlijk fataal. Maar ik geloof hem simpelweg helemaal niets.
Oh, bijna vergeten: Jason Momoa mag als CGI-Blanka ook nog een beetje meedoen. Wat moet ik daarover zeggen? Grote naam, niet veel erachter. Werkt Momoa eraan om als leuke gimmick niets wezenlijks aan een film bij te dragen («Supergirl»)? Ik zou hem graag weer eens serieuzer nemen, zoals bijvoorbeeld in de serie «See».
Bron: Paramount Pictures
«Fight»
Bij een film als «Street Fighter» gaat het toch in de eerste plaats om het vechten en minder om het acteren, akkoord. Maar het een hoeft het ander niet automatisch uit te sluiten, toch? De vechtscènes en choreografieën zijn in ieder geval geslaagd, ook al zijn ze soms erg samengeknipt, zo niet verknipt. «Street Fighter»-waardig krijg je ook special moves te zien zoals de Hadouken of E. Honda's «Hundred Hand Slap».
Graag had ik ook meer duels in het kader van het World Warrior Tournament gezien. Om te zorgen dat de gevechten toch niet te kort komen, verplaatst het script ze naar zijlocaties. Dat werkt in sommige gevallen geslaagd, in andere knullig. Soortgelijk is het gesteld met de dialogen, waarbij daar de «knullig»-factor overheerst. De grappen slaan zelden aan, wat misschien ook komt doordat de humor in de jaren 90 is blijven steken. En ik ben nu eenmaal niet meer 16.
Met «Street Fighter 2» voor de Super Nintendo heb ik vroeger vele, vele uren doorgebracht en me nooit verveeld. Na twee uur «Street Fighter» heb ik meer dan genoeg van de film. Jammer.
Bron: Paramount Pictures
Conclusie
"Street Fighter" kan het niet echt beter, maar wel langer – veel langer
Ik ben een volbloed vader en echtgenoot, deeltijds nerd en kippenboer, kattentemmer en dierenvriend. Ik zou alles willen weten en toch weet ik niets. Ik weet nog minder, maar ik leer elke dag iets nieuws. Waar ik goed in ben is omgaan met woorden, gesproken en geschreven. En dat mag ik hier bewijzen.
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonen
