"Heart of the Beast" raakt je in het hart – en in de nieren
De beste vriend van de mens is de hond. In "Heart of the Beast" is deze afgezaagde uitdrukking het uitgangspunt. De grotendeels rustige avonturenfilm laat niemand koud.
Geen zorgen: de volgende filmrecensie bevat geen spoilers. Ik verklap je niet meer dan wat al bekend is en in de trailers te zien is. «Heart of the Beast» draait vanaf 24 september in de bioscoop.
«Ik hoop dat je de zakdoekjes bij de hand hebt», schrijft collega Aline voordat ik naar «Heart of the Beast» ga kijken. Na het zien van de trailer maakt ze zich grote zorgen over het lot van de hond in de film. En eerlijk gezegd, ik voel hetzelfde. Of die zorgen terecht zijn of niet, zal ik hier natuurlijk niet verklappen. Alines tip over de zakdoekjes was in ieder geval goud waard, want ik heb ze inderdaad nodig gehad…
Waar het over gaat
James Belmont is een voormalig officier van de Special Forces. Hij en zijn vriend Odin, een hoogopgeleide militaire hond, hebben de verschrikkingen van de oorlog van dichtbij meegemaakt en verlangen naar rust en vrede. Beide vinden ze tijdens een uitstapje diep in de wildernis van Alaska – in eerste instantie. Want wat begint met «grillen, chillen, biertje killen», ontwikkelt zich al snel tot een overlevingstocht. Na een vliegtuigongeluk beginnen de twee aan de lange en zware weg terug naar de bewoonde wereld. Daarbij moeten ze de talloze gevaren van de wildernis trotseren. Ze kunnen daarbij niet terugvallen op technische of digitale hulpmiddelen; James en Odin hebben alleen zichzelf en elkaar, maar daar hebben ze er gelukkig genoeg van.
Bron: Paramount Pictures
Van geliefd script naar geslaagde film
Het script voor «Heart of the Beast» van Cameron Alexander stond in 2017 op de jaarlijkse lijst van de populairste, maar nog niet verfilmde scripts in Hollywood. Een paar jaar later kreeg David Ayer («Suicide Squad») de opdracht om het verhaal te verfilmen. De hoofdrol ging naar Brad Pitt, met wie Ayer al had samengewerkt bij «Fury». Pitt heeft de film met zijn bedrijf Plan B ook meteen medegeproduceerd. Alexander, Ayer en Pitt, deze drie staan hier symbool voor iedereen die bij «Heart of the Beast» uitstekend werk heeft geleverd.
De film maakt het makkelijk om te begrijpen waarom het script van Cameron Alexander zo gewild was. David Ayer grijpt bij de uitvoering terug op zijn sterke punten als regisseur, die hem al bij End of Watch uitstekend van pas kwamen. Hij brengt de overlevingsstrijd van James en Odin meeslepend en toch realistisch in beeld, soms bijna documentair. Hij slaagt erin een ongefilterde blik te werpen op de gevaren die in de wildernis van Alaska (als «double» moest Nieuw-Zeeland dienen, daar werd voornamelijk gefilmd) kunnen dreigen. Daarbij ziet hij – afgezien van twee mislukte CGI-momenten – af van effectbejag. Dat heeft de film ook helemaal niet nodig; de prachtige landschapsopnames en de onverbiddelijke natuurkrachten zijn indrukwekkend genoeg.
Bron: Paramount Pictures
Brads partner met de koude snuit
Meeslepende enscenering en adembenemende natuur daargelaten, «Heart of the Beast» leeft en werkt in de eerste plaats dankzij de hoofdrolspelers. De film rust op de schouders van Brad Pitt en Uber – zo heet de hond die Odin speelt in het echt – en beiden volbrengen deze taak op briljante wijze.
De chemie en de band tussen mens en dier kloppen en voelen volkomen natuurlijk aan. Ook de door oorlog getekende en op overleven gerichte ex-soldaten geloof ik bij beiden op elk moment – ook wanneer ze 's nachts wakker schrikken omdat ze in hun slaap worden achtervolgd door het verleden. Brad Pitt levert opnieuw een sterke acteerprestatie. Bij Uber zal het geholpen hebben dat hij een getrainde zoek- en reddingshond met pensioen is.
Bron: Paramount Pictures
Bij films als «Heart of the Beast» is het altijd een delicaat punt. Dieren wekken direct mijn medeleven op en activeren mijn beschermingsinstinct. Aan de andere kant bestaat al snel het gevaar dat het verhaal afglijdt naar het belachelijke of kleffe. Die fout maakt David Ayer niet. Zeker, het verhaal van James Belmont en Odin is een emotionele achtbaan die me tot tranen roert. Daarbij drukt de film niet eens zo hard op de traanklieren; hij komt zonder overdreven pathos uit. Hij vertelt de avonturen van de twee op een ongekunstelde en organische manier, waardoor de emoties tijdens het kijken vanzelf naar boven komen. En dat is grote cinema. Zakdoekjes inbegrepen.
Bron: Paramount Pictures
Conclusie
Bij deze overlevingsstrijd van mens en dier blijft geen oog droog
Een man en zijn hond vechten om te overleven in de ruige wildernis. Bij deze setting moest ik herhaaldelijk denken aan de roman 'Roep van de wildernis' van Jack London, die al meerdere keren is verfilmd. Nee, 'Heart of the Beast' vindt het genre van de avonturenfilm met dierlijke hoofdrolspelers niet opnieuw uit, maar verrijkt het. Want tegelijkertijd is het zoveel meer: een liefdesverklaring aan de vriendschap en loyaliteit tussen mens en hond. Als eigenaar van vier katten voel ik bijna zoiets als jaloezie.
'Heart of the Beast' slaagt in de kunst om grote emoties op te roepen zonder in kitsch te vervallen. Dat is te danken aan de twee ongedwongen hoofdrolspelers Brad Pitt en Uber, en aan de ongekunstelde regie van David Ayer. Hij heeft een fijn en ingetogen gevoel getoond, waardoor het verhaal zijn dynamiek volledig kan ontplooien.
Meeslepend, schokkend, droevig en bitterzoet – zo laat 'Heart of the Beast' zich samenvatten. En aan het einde blijft het hart in de titel over, want daar heeft deze film er echt veel van. Dat zullen niet alleen huisdiereigenaren zo zien. Gegarandeerd.
Ik ben een volbloed vader en echtgenoot, deeltijds nerd en kippenboer, kattentemmer en dierenvriend. Ik zou alles willen weten en toch weet ik niets. Ik weet nog minder, maar ik leer elke dag iets nieuws. Waar ik goed in ben is omgaan met woorden, gesproken en geschreven. En dat mag ik hier bewijzen.
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonen
