"Teenage Sex and Death at Camp Miasma": queer, meta, fantastisch!
Met "Teenage Sex and Death at Camp Miasma" deconstrueert Jane Schoenbrun het slasher-genre. Het resultaat is een vermakelijke en slimme film waarin 80's-nostalgie en bloederige horror samenkomen met queerness.
Geen zorgen: de volgende filmrecensie bevat geen spoilers. Ik vertel je niet meer dan wat al bekend is en in de trailers te zien is. "Teenage Sex and Death at Camp Miasma" draait vanaf 20 augustus in de bioscoop.
Mijn eerste slasherfilm zag ik toen ik elf of twaalf was. Dat dat achteraf gezien waarschijnlijk wat vroeg was, blijkt wel uit het feit dat Freddy Krueger uit "A Nightmare on Elm Street" nog lang in mijn hoofd spookte en me een tijdje weghield van de badkuip...
Sindsdien heb ik me door de wereld van slashers gekeken: "The Texas Chainsaw Massacre", "Halloween", "Friday the 13th", "Scream" – ik heb ze allemaal gezien. Maar zo uniek, creatief, speels en gewoonweg prachtig als "Teenage Sex and Death at Camp Miasma" was er nog geen enkele.
Waar het over gaat
De gebeurtenissen in Alfred Hitchcocks "Psycho" – verteld vanuit het perspectief van het douchegordijn. Met dit idee trekt de queer filmmaker Kris (Hannah Einbinder) de aandacht van Hollywood. Nu moet zij de ooit uiterst succesvolle, maar inmiddels doodlopende slasherreeks "Camp Miasma" nieuw leven inblazen met een reboot. Kris wil echter niet zomaar een nieuwe spin-off van de queer-vijandige franchise maken, ze wil het oorsprongsverhaal vertellen, dus eigenlijk de ontstaansgeschiedenis.
Voor haar onderzoek spreekt ze af met Billy Presley (Gillian Anderson), die de Final Girl – de enige overlevende – speelde in de eerste "Camp Miasma"-film. Zij heeft zich sindsdien grotendeels teruggetrokken uit de openbaarheid en woont in het verlaten jeugdkamp waar de eerste film werd opgenomen. Kris is meteen gefascineerd door Billy, die een aantrekkelijke en mysterieuze aura om zich heen heeft. Tegelijkertijd lijkt er iets dreigends aan de hand te zijn op de originele filmlocatie. Tot slot is er nog Little Death, de schurk uit "Camp Miasma", met een aan beide zijden geslepen lans in zijn handen en een plafondventilator op zijn hoofd.
"Is this the real life? Is this just fantasy?"
Jane Schoenbrun heeft met haar speelfilmdebuut "We're All Going to the World's Fair" (2021) en recentelijk "I Saw the TV Glow" (2024) allang naam gemaakt. De non-binaire en transfeminine regisseur brengt queer thema's op een verfrissende en vermakelijke manier filmisch tot uiting, zoals ik nog niet eerder heb gezien. Schoenbruns films barsten van creatieve ideeën, surrealistische gebeurtenissen, dubbele bodems en popcultuurcitaten.
"Teenage Sex and Death at Camp Miasma" zet deze lijn consequent voort in de gedaante van slasherfilms uit de jaren 80 en 90. Zoals veel van zijn voorbeelden is de film seksueel geladen. Dat blijkt niet alleen uit de preutse Kris, die tegelijkertijd verlangt naar lichamelijke vervulling. De duidelijkste aanwijzing wordt geleverd door de "Camp Miasma"-antagonist Little Death, die zijn slachtoffers penetreert met zijn fallische wapen, zodat het bloed eruit spuit. Bovendien staat zijn naam in het Frans – "la petite mort" – voor het gevoel van volledige ontspanning en kortstondig controleverlies direct na het orgasme.
Controle is een goed sleutelwoord. Deze ontglipt in de loop van de film niet alleen Kris steeds meer, maar ook de kijkers. Realiteit en fictie vervagen, meta-niveau stapelt zich op meta-niveau, boven wordt onder en onder wordt boven. Uiteindelijk weten noch Kris noch ik waar we aan toe zijn – ongeveer zoals bij "la petite mort"...
Lof en weinig kritiek
Met de casting heeft Jane Schoenbrun alles goed gedaan. Hannah Einbinder ("Hacks") belichaamt de moedige en toch diep onzekere Kris te allen tijde geloofwaardig. Wederom grandioos is Gillian Anderson ("The X-Files", "The Fall"): haar Billy is charismatisch, raadselachtig, sexy en griezelig. In elk van haar scènes knettert het, en in samenspel met Einbinder bruist het zelfs. Zo sterk is de chemie tussen de twee. Dat draagt aanzienlijk bij aan het functioneren van de film, die soms kamerspelachtig aandoet.
Niet alleen thematisch, maar ook visueel buigt Schoenbrun voor de jaren 80 en 90. "Teenage Sex and Death at Camp Miasma" is soms korrelig zoals de B-film slashers uit die tijd, dan weer knalroze met oververzadigde kleuren. Daarbij past ook de zorgvuldig samengestelde filmmuziek: verheug je onder andere op een weerzien met Sade, Donna Lewis, R.E.M. en de Counting Crows.
Het script is intelligent, geraffineerd en bijna door en door boven elke twijfel verheven. De film speelt op zoveel verschillende niveaus dat hij tegen het einde wat overladen lijkt. Dat is natuurlijk een bewust gekozen, legitiem stijlmiddel. Toch hadden een of twee minder draden geen kwaad gekund, zodat je de rode draad niet helemaal uit het oog verliest. Dat zou ook een positief effect hebben gehad op de speelduur, die met 112 minuten al aan de bovengrens schuurt.
Afgezien daarvan is "Teenage Sex and Death at Camp Miasma" topentertainment, moedig en slim. En zoals ik al zei bij "Obsession": ook door Jane Schoenbruns films waait de frisse wind die Hollywood zo hard nodig heeft. Inclusief zijdelingse opmerkingen naar diezelfde droomfabriek.
Conclusie
Frisse en ongebruikte koortsdroom van een film
"Teenage Sex and Death at Camp Miasma" is niet zomaar een eerbetoon aan de slasherfilms uit de jaren 80 en 90. Het buigt voor de originelen en citeert ze, terwijl het ze tegelijkertijd kritisch bevraagt en ontleedt vanuit een queer perspectief. Dit is slim geënsceneerd en zo in elkaar verweven dat de film er zelf bij vlagen duizelig van wordt.
In Jane Schoenbruns film spuit bloed als fonteinen uit wonden en wemelt het van seks of op zijn minst seksuele toespelingen. Dit is enerzijds heerlijk overdreven en intens, anderzijds zeer intiem en betoverend, wat te danken is aan de prachtige interactie tussen de twee hoofdrolspeelsters Hannah Einbinder en Gillian Anderson.
Ondanks een lichte overdaad en een meta-niveau te veel, behoort "Teenage Sex and Death at Camp Miasma" tot mijn verrassingen van het jaar. De film heeft me verbaasd, geboeid en uit mijn comfortzone gelokt. De "Queer Palm" van het Filmfestival van Cannes 2026 heeft hij meer dan verdiend. Jouw bioscoopbezoek ook – als je bereid bent je in te laten met een slasher van een heel ander soort.
Ik ben een volbloed vader en echtgenoot, deeltijds nerd en kippenboer, kattentemmer en dierenvriend. Ik zou alles willen weten en toch weet ik niets. Ik weet nog minder, maar ik leer elke dag iets nieuws. Waar ik goed in ben is omgaan met woorden, gesproken en geschreven. En dat mag ik hier bewijzen.
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonen