"The Dog Stars" is een pleidooi voor menselijkheid
"The Dog Stars" speelt zich af in een fictieve toekomst en kan toch nauwelijks actueler zijn. De nieuwste film van Ridley Scott slaat dan wel zachte tonen aan, maar de boodschap is des te indringender: er is hoop. Altijd.
Geen zorgen: de volgende filmrecensie bevat geen spoilers. Ik verklap je niet meer dan wat al bekend is en in de trailers te zien is. «The Dog Stars» draait vanaf 27 augustus in de bioscoop.
Of het nu «Mad Max», «28 Days Later», «Children of Men» of «The Walking Dead» is, ik hou van de post-apocalyps. Niet omdat ik het zelf wil meemaken, maar omdat de verhalen me fascineren. Waar het me vroeger in de eerste plaats om goed entertainment ging, raakte ik na verloop van tijd steeds meer geïnteresseerd in de menselijke factor: wat drijft de overlevenden? Hoe gedragen ze zich? Hoe gaan ze met andere overlevenden om? Mogelijke antwoorden daarop worden nu ook gegeven door «The Dog Stars».
Waar het over gaat
We schrijven het jaar 2035. Een virus heeft het grootste deel van de mensheid weggevaagd. Hig (Jacob Elordi) behoort tot de weinige overlevenden. Samen met zijn hond Jasper en de norse, militair onderlegde Bangley (Josh Brolin) heeft hij zich gevestigd op een vliegveld in de bergen van Colorado. Hun dagelijks leven bestaat uit verkenningsvluchten, het aanvullen van voorraden en het afweren van plunderaars.
Bangley lijkt gemaakt voor deze wereld en de dagelijkse overlevingsstrijd. Hig daarentegen worstelt ermee en voelt dat er meer moet zijn voor een waardevol bestaan. Een ingrijpende gebeurtenis geeft hem het nodige zetje om met zijn Cessna een radiosignaal achterna te gaan dat hij onlangs heeft opgevangen. En plotseling is niets meer zoals het was.
Bron: 20th Century Studios
Een sprankje hoop in de hopeloosheid
«The Dog Stars» is gebaseerd op de gelijknamige bestsellerroman van Peter Heller, die in 2012 werd gepubliceerd. Het scenario is geschreven door Mark L. Smith («The Revenant»); de regie is in handen van niemand minder dan Ridley Scott («Alien», «Gladiator», «The Last Duel»). Een naam die me doet opkijken en in combinatie met de trailer bepaalde verwachtingen schept. Want als iemand een post-apocalyptische wereld groots kan aanpakken, dan is het Scott wel, zo zullen velen denken – net als ik.
Maar de oude meester van de regie heeft me op het verkeerde (of juiste) been gezet. In «The Dog Stars» kiest hij voor ingetogen tonen in plaats van effectbejag. Ondanks de nodige gewelddadige uitschieters stelt Scott de menselijkheid en de onderlinge relaties centraal – precies wat nodig is om in een vervallen en barbaarse wereld niet emotioneel te verwaarlozen en de hoop niet te verliezen. Dat doet goed en voelt bij vlagen ronduit contemplatief aan.
De prachtige en uitgebreide luchtbeelden van het landschap dragen daar hun steentje aan bij, net als de gedoseerd gebruikte muziek, zoals Hoziers «Like Real People Do».
Te weinig liefde en tijd
Maar wat zou menselijkheid zijn zonder mensen? Daarvoor zorgt een cast die leest als een «who's who»: naast Jacob Elordi («Euphoria») en Josh Brolin («No Country for Old Men») zien we onder anderen Margaret Qualley («The Substance»), Guy Pearce («Memento») en Benedict Wong («Weapons»). Ze laten allemaal hun kunnen zien en overtuigen. Dat ik aan het einde ondanks alle menselijkheid toch wat hart mis, ligt minder aan de cast en meer aan het scenario.
Ondanks de 119 minuten neemt de film herhaaldelijk te weinig tijd om de acties of het handelen van een personage begrijpelijk te maken. Sommige figuren voelen clichématig aan. Bovendien voelt de reis van Hig episodisch en als door een tijdsversnelling geperst, vertragende scènes ten spijt. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het verhaal met voldoende speeltijd in de vorm van een afgeronde miniserie veel beter tot zijn recht had kunnen komen.
Bron: 20th Century Studios
Conclusie
Ridley Scott brengt met subtiele tonen een grote boodschap over
Ik ben een volbloed vader en echtgenoot, deeltijds nerd en kippenboer, kattentemmer en dierenvriend. Ik zou alles willen weten en toch weet ik niets. Ik weet nog minder, maar ik leer elke dag iets nieuws. Waar ik goed in ben is omgaan met woorden, gesproken en geschreven. En dat mag ik hier bewijzen.
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonen
