"Weapons": De perfecte horrorfilm? Nee.
Wat gebeurt er als een mystery-horror zijn antwoorden te vroeg geeft? 'Weapons' begint als een nachtmerrie, verdeelt vervolgens het publiek – en blijft toch hangen. Misschien juist daarom.
Geen zorgen: de volgende filmrecensie bevat geen spoilers. Ik verklap je niet meer dan wat al bekend is en in de trailers te zien is. «Weapons» draait vanaf 7 augustus in de bioscoop.
Eigenlijk haat ik dit soort films. Niet omdat ze te bloederig voor me zijn – dat zou me nog worst wezen. Maar omdat ze te goed zijn. «Hereditary», «Smile», «The Conjuring» en consorten. Degenen die niet zomaar een schrikmoment erin gooien, maar me langzaam en genietend kapotmaken. En toch zit ik in de bioscoop. Vrijwillig.
Waarom? Vanwege de tot nu toe perfecte critici-score. Tenminste, stand vandaag, 6 augustus, als we Rotten Tomatoes mogen geloven. En dat terwijl er nauwelijks officiële recensies zijn. De film is gehuld in geheimzinnigheid, bijna samenzweerderig terughoudend gepromoot. Totdat deze trailer precies die score viert.
«Perfect score», staat er bovenaan in de kop, en «you were warned» later in de trailer.
Oh god.
Ik weet niet wat me meer verontrust: het pure uitgangspunt van «Weapons» – of de mogelijkheid dat de film dat uitgangspunt ook nog eens waar kan maken. Want het is verdomd sterk.
Als een Stephen King-roman, alleen erger
Maybrook, Pennsylvania. Zestien kinderen stappen op een nacht om exact 2:17 uur uit bed, openen de voordeur, strekken hun armen uit – en rennen de duisternis in. Als kleine bommenwerpers op koers naar hun doel. Geen dwang, geen geweld, alleen een collectieve impuls die elke logica tart. Achterblijft een lege klas. En één jongen genaamd Alex, die gespaard bleef. Of vergeten werd. Of uitverkoren was.
Wie zal het zeggen.
Bron: Warner Bros.
Dit alles klinkt als het begin van een Stephen King-roman – en zo voelt het ook. Alleen was het niet Stephen King die «Weapons» schreef, maar Zach Cregger. Een man die met «Barbarian» al bewees hoeveel horror er in de kieren van de normaliteit schuilt. Deze keer stuurt hij ons niet naar een griezelige Airbnb, maar naar een typisch Amerikaanse voorstadhel – waar het echte monster niet onder het huis woont, maar in de bewoners.
(https://youtu.be/Dr89pmKrqkI)
Wie is het echte monster?
(https://youtu.be/Dr89pmKrqkI)
Naar verluidt zou Peele zelfs zo gefrustreerd zijn geweest dat hij bij de veiling van de rechten voor Zach Creggers nieuwe film uiteindelijk toch met lege handen stond, dat hij zijn jarenlange manager de laan uitstuurde. Officieel bevestigdis dat niet. Maar het gerucht past op de een of andere manier in het beeld van een film die zo mysterieus is dat zelfs het ontstaansproces een mythe waard is.
De film vertelt zijn verhaal in ieder geval voor twee derde met koude elegantie, stille kracht en een camera die steeds weer boeiende nieuwe invalshoeken laat zien. En dan is er nog de angstaanjagend goede filmmuziek, die letterlijk onder de huid kruipt zonder ooit opdringerig te zijn. Dat maakt de hele film onheimelijk beklemmend, terwijl ons brein lange tijd zijn eigen spookverhalen spint – met associaties aan schoolmassacres, complottheorieën en moreel verval.
Maar dan – dan komt de laatste akte.
Wanneer de puzzel af is
Het probleem is: op een gegeven moment valt de puzzel in elkaar. Stukje voor stukje. En zodra het grote geheel zich openbaart, verliest «Weapons» aan scherpte. Aan zuigkracht. Niet omdat de ontknoping slecht zou zijn. Maar omdat de spanning tot dan toe vooral leeft van het niet weten hoe alles samenhangt.
Maar zodra je het weet, heeft de film nog minstens een half uur looptijd. Een half uur dat zonder hypnotiserend mysterie behoorlijk lang aanvoelt. Bijna alsof «Weapons» ter plaatse blijft trappelen. Het puzzelen valt weg. Het duiden. Vermoeden. En dan gebeurt er nog iets:
De film kantelt qua toon.
Bron: Warner Bros.
Wat voorheen subtiel en psychologisch was, wordt plotseling veel luider, grotesker en bijna humoristisch overdreven. Alsof ik plotseling in de verkeerde film was beland. Of dat de bedoeling is? Ik denk het wel. Regisseur Zach Cregger weet precies wat hij doet. Hij wil waarschijnlijk verontrusten, verrassen, misschien ook uitdagen. Velen zullen dat als moedig en origineel ervaren. Anderen, zoals ik, zullen zich wat verloren voelen.
Want hoe zeer ik het ook waardeer als films iets durven – ik kan met deze laatste toonbreuk maar weinig aanvangen. De duistere, emotionele verbinding die zich daarvoor langzaam had opgebouwd, gaat voor mij in het finale gekkigheidje een beetje verloren. In plaats van een finaal hoogtepunt blijft er eerder een gevoel van irritatie achter.
Of dat goed of slecht is? Moeilijk te zeggen. Maar het houdt me bezig. En dat is misschien precies wat de film wil.
Conclusie
Moed om te irriteren
"Weapons" is geen perfecte film. Maar hij begint wel zo. Want wat Zach Cregger hier ensceneert is over lange stukken meesterlijk: een hypnotiserende mysteriehorror die met elk nieuw perspectief dieper in ons onderbewustzijn boort. Het laat meer doorschemeren dan het uitlegt, wat het juist zo verontrustend maakt.
Pas tegen het einde verliest de film zijn grip. Niet helemaal, maar wel merkbaar. De aantrekkingskracht van de film neemt af, de toon verschuift, de emotionele helderheid verdampt. Wat overblijft is een film die moedig is. Een film die anders durft te zijn - en juist daarom kwetsbaar is.
Ik schrijf over technologie alsof het cinema is – en over films alsof ze echt zijn. Tussen bits en blockbusters zoek ik naar de verhalen die gevoelens oproepen, niet alleen klikken. En ja – soms luister ik naar filmmuziek harder dan goed voor me is.
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonen
