«Moonlight Peaks»: Een vampier met een pikhouweel en frambozentaartjes zuigt geen bloed
Wie wil er nou mensen leegzuigen als je ook lekkere champignonsoep kunt maken? In ‘Moonlight Peaks’ word ik een brave vampier die voor zijn boerderij zorgt, flirt en minigames speelt.
Een mix van «Stardew Valley» en een kitscherige vampierserie: «Moonlight Peaks» combineert fantasy met tuinieren. Als jonge vampier krijg ik ruzie met mijn ouders en loop ik van huis weg. Na een kort sms'je met mijn moeder wordt duidelijk dat ik nooit meer terugkom en mijn nieuwe leven begin op een boerderij in «Moonlight Peaks». Zo gezegd, zo gedaan. Kort daarna krijg ik een vervallen hut en een stuk land cadeau, dat ik mag bewerken.
De basisgameplay van deze boerderijsim werkt in «Moonlight Peaks» ongeveer net zo als bij de meeste andere spellen in dit genre: Wakker worden, voor het huis en de boerderij zorgen, materialen delven in een grot, een praatje maken met andere inwoners van de stad en af en toe een kleine haalopdracht uitvoeren, voordat ik moe in bed val. Het heeft die typische gezellige gameplay-loop die je kent van dit soort spellen:
Mijn vampierverhaal speelt zich echter altijd ’s nachts af, want in het zonlicht zou ik waarschijnlijk tot stof vergaan. Gelukkig gaat het mijn buren net zo, want dat zijn zonlicht-hatende zieners, weerwolven en heksen. Daarom zijn de winkels in de stad vaak open van 19.00 uur tot middernacht, voordat iedereen stopt met werken en van de nacht geniet.
Voor mij zijn de openingstijden een beetje krap. Het besproeien van de grote velden, het knuffelen van mijn horror-koeien en het vullen van de machines met bloeddruiven kost best veel tijd. Daarna moet ik me haasten om mijn pikhouweel te verbeteren, nieuwe kleren te kopen of andere winkels te bezoeken. Als ik tenminste genoeg geld heb verdiend. Een uitstapje naar de toverwinkel Webbs Wunder eindigt bijvoorbeeld altijd met een lege portemonnee, omdat de aangeboden spreuken echt duur zijn.
Vooral in het begin kan ik het me niet veroorloven om oogsthelpers te toveren. En precies hier ontvouwt «Moonlight Peaks» zijn typische farming-sim-loop: «Nog één nacht, dan is het fruit rijp en kan ik de taartjes voor een hoge prijs verkopen». Dus speel ik nog een dag door, verander in een behendige kat en haast me naar de toverwinkel. Daar koop ik nieuwe spreuken voor het werk op het veld of handige verbeteringen, zoals een grotere tas die het dagelijkse boerenleven een stuk makkelijker maakt.
De dagen in «Moonlight Peaks» verlopen volgens een vertrouwd boerenritme. Zodra de lente en zomer voorbij zijn, breken de koude maanden aan. Gelukkig zijn er (magische) planten die in elk seizoen groeien en me opbrengst opleveren.
Hoe meer tijd ik in mijn boerderij steek, hoe beter de kwaliteit van de producten, wat weer meer inkomsten oplevert. Behoorlijk bewerkelijke gerechten, zoals sushi van zeldzame vissoorten met gedroogd zeewier en gekookte rijst, zijn extra lucratief. Maar voordat ik daar profijt van heb, moet ik eerst investeren in een sushi-kookboek, een droogstation, een betere hengel en een kookstation.
Om dat allemaal te krijgen, verken ik de enorme kaart van «Moonlight Peaks». Op veel plekken wachten verrassingen en zelfs zeldzame buit op me. Daarnaast zijn er heel wat grotten vol grondstoffen die ik hard nodig heb voor de uitbreiding van mijn boerderij. Om me sneller te kunnen verplaatsen, verander ik in de loop van het spel niet alleen in een behendige kat, maar ook in een wendbare vleermuis.
De geluidsachtergrond is op veel plekken aangenaam griezelig en sfeervol. Op andere plekken ontbreekt muziek daarentegen bijna volledig. Dat doet wel wat afbreuk aan de charme van het spel. De personages hebben geen stemmen en ook de tussenfilmpjes blijven stil. Daar staat tegenover dat de heerlijk zwartgallige, in het Duits vertaalde dialogen tot de hoogtepunten van «Moonlight Peaks» behoren.
Vooral in het eerste speljaar verschijnen er bijna dagelijks korte tussenfilmpjes die het verhaal verder brengen. Daarnaast zijn er regelmatig feesten waar ik mijn artikel bijdraag in de vorm van bereide maaltijden of hoogwaardige materialen.
In ruil daarvoor zijn er prijzen en speciale items die alleen op die dag te koop zijn. Het verhaal van «Moonlight Peaks» voelt niet aan als één groot verhaal, maar meer als een puzzel van kleine verhaaltjes. Ik help regelmatig mee om ruzies tussen twee kemphanen te stoppen, met een arrogante heks om te gaan en de problemen van de burgers op te lossen.
Door interacties met de bovennatuurlijke personages verbeter je de relatie. Een kennismaking wordt een vriendschap en in het beste geval zelfs een huwelijk. Ik kan zelfs een band opbouwen met de Dood zelf. Om dat voor elkaar te krijgen, is het spelen van het in-game kaartspel Nokturna onmisbaar. Daarbij speel je achtereenvolgens drie kaarten uit met zo hoog mogelijke waarden. Wie de meeste punten scoort, wint.
Wat in het begin eenvoudig lijkt, wordt na verloop van tijd lastiger. Sommige kaarten hebben effecten die punten aftrekken of me blokkeren. Om blijvend succesvol te zijn, heb ik nieuwe kaarten nodig voor mijn deck, die ik ofwel toevallig vind of als beloning krijg voor gewonnen wedstrijden. Door de dagelijkse jacht op overwinningen en nieuwe kaarten vliegt de tijd voorbij.
De donkere kant van «Moonlight Peaks»
Ik breng echter verbazingwekkend veel tijd door voor laadschermen. Ze zijn de grootste spelplezierverpester van «Moonlight Peaks». Bij het verlaten van de boerderij, bij het betreden van de schuur, bij elke schermwisseling en in elke winkel zijn er laadtijden van zes tot tien seconden. En die zijn ontzettend irritant.
Als de ontwikkelaars tenminste nog wat handige tips zouden laten zien – maar dat doen ze niet. In plaats daarvan huppelt er een klein wezentje op en neer, dat deel uitmaakt van een ontzettend irritante fetch-quest. Bij deze missie moet ik 100 van deze minicreatures verzamelen en naar hun nest brengen. Het addertje onder het gras: je kunt ze niet in je tas stoppen en ook niet in groepen vervoeren.
Elk van deze kleine wezens moet apart naar huis worden gedragen en wee je gebeente als ik het neerzet! Dan rent het meteen terug naar zijn oorspronkelijke schuilplaats en mag ik weer helemaal opnieuw beginnen. Argh.
Ik heb «Moonlight Peaks» getest op de Nintendo Switch 2. Het spel komt bovendien op 7 juli 2026 uit voor Nintendo Switch, pc en in de Google Play Store.
Conclusie
«Moonlight Peaks» combineert op een knappe manier ‘cosy farming’ met een vleugje fantasie
Ik kan mijn boerderijdieren hoedjes opzetten! Daar krijg je zeker pluspunten voor. Het ziet er tegelijkertijd absurd grappig en schattig uit. Maar ook afgezien daarvan is «Moonlight Peaks» van begin tot eind met veel liefde ontworpen. Ondanks hun soms voorspelbare karaktereigenschappen brengen de personages een aantal maatschappijkritische thema’s ter sprake. De thema’s variëren van alcohol- en drugsgebruik tot narcisme en interpersoonlijke problemen. Dit alles verpakt in gestileerde chibi-graphics met een vleugje griezelfilm.
Als je van boerderijspellen houdt, zul je ook veel plezier beleven aan ‘Moonlight Peaks’. De vampier- en fantasiesetting zorgt voor een leuke twist, met gekke planten en griezelige dieren. Met de toverstaf ontgrendel ik beetje bij beetje nieuwe functies, waardoor de motiverende gameplay-loop lang blijft boeien.
Langdradige gesprekken, veel verhaalsequenties en de talloze, vervelende laadschermen stellen mijn geduld op de proef. Toch betrap ik mezelf er steeds op dat ik ‘nog even snel’ iets wil doen en een uur later nog steeds aan het spelen ben. Dat is waarschijnlijk het grootste compliment dat ik een farming-spel kan geven.
Pro
- De gameplay-loop van Cozy Farming werkt perfect
- een verfrissende fantasiewereld
- Personages met diepgang
- heel veel korte verhaaltjes die je goedgehumeurd houden
- gekke planten en dieren die bij de Lore passen
Contra
- Laadschermen die te vaak en te lang verschijnen
- langdurige gesprekken
- De muziek en de achtergrondgeluiden zijn niet altijd even goed
- De route is hier en daar wat twijfelachtig
Als kind had ik geen Gameboy of Super Nintendo. Daarom kwam ik pas op mijn vijftiende in de wereld van het gamen terecht. Sindsdien probeer ik op alle mogelijke manieren de verloren tijd in te halen. Maar als ik kijk naar het toenemende aantal spelreleases per jaar, lijkt de hele industrie tegen me samen te spannen.
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonen
